Mistig vergezicht…

Vandaag is het de laatste dag voor de start van de chemo en de bestraling. Er breekt een periode aan van 9 maanden behandeling waarvan de 1e 6 weken dagelijks in Vlissingen. De afgelopen week was best pittig en dan vooral in mentale zin. Eerst de MRI die zoals ik beschreven heb in mijn vorige blog wel wat spanning opleverde gezien de fatale boodschap na deze MRI bij mijn vader nu 1,5 jaar geleden. Gisteren hoorden we van de artsen dat de MRI ‘schoon’ was maar we hebben ook geleerd wat dat betekend. MRI’s worden niet met garantiecertificaten geleverd en niet alles is zichtbaar op een MRI. Een ‘schone MRI’ geeft dus wel een indicatie dat het goed lijkt te gaan maar geen garantie dat er niks aan de hand is, dat is even wennen dus.

Verder was het mentaal ook op een ander vlak pittig. De prognose die we meegekregen hadden vanuit Tilburg (1 – 10 jaar) bleek steeds minder houdbaar en we hebben besloten hier navraag na te doen in zowel Tilburg als Goes/Vlissingen. De genoemde 10 jaar blijkt de uitzondering te zijn maar geen reële verwachting. De gemiddelde prognose is 1,5 jaar. Waarbij, als de behandeling goed aanslaat dit richting 3, 4 of 5 jaar kan gaan. Echter, doe je niets, of slaat de behandeling niet aan, dan kan het binnen het jaar voorbij zijn. Dit vergt van ons een nieuwe mindset waarin het woord ‘jaren’ nog wel een plek mag hebben maar we eerst het eerste jaar maar eens moeten zien te halen en daarna wellicht nog goede jaren tegemoet kunnen gaan maar ons niet moeten vastpinnen op die genoemde 10 jaar omdat die inmiddels een andere lading heeft (de uitzondering ipv een reële optie). Kortom, mentaal komt die even stevig binnen en begint ondanks de erst ervan toch al meer en meer te landen en een plek te krijgen.

Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst bij een ‘kruiswegbijeenkomst’ geweest. In de katholieke traditie wordt in de vastentijd stilgestaan bij 14 momenten op de kruisweg van Jezus vanaf het moment van zijn veroordeling tot het moment van dat hij in het graf wordt gelegd. De elementen in deze kruisweg raken stuk voor stuk diepe lagen in mijn ‘zijn’ en blijken een ingang te zijn naar mijn emotie en diepere leefwereld. Het onterecht ter dood veroordeeld worden, het opnemen van het kruis, het soms ook vallen met het te dragen kruis, een betrokkene die het kruis help dragen, een vrouw die het bloed en zweet van zijn gelaat veegt, de troostende moeder, de troost die hij ondanks alles geeft aan omstanders en….. het sterven… Allemaal delen in een zo’n oud en krachtig verhaal waar ik stuk voor stuk een verbinding mee voel, die me diep raken en emoties die al aan de oppervlakte lagen los laten komen waardoor er weer ruimte ontstaat voor wellicht nieuwe gevoels- of emotionele lagen of gewoonweg opluchten.

Wat blijft is nog steeds een gevoel dat ik woorden geef met de woorden ‘aanvaarding’, ‘vrede’, ‘berusting’ en ‘ontspanning’. Ik hoor vaak dat mensen dit heel knap van me vinden en/of er diep respect voor hebben. Ik zeg dan ook steevast dat ik het niet als een eigen verdienste ervaar. Het is me blijkbaar gegeven hier toch redelijk goed mee om te kunnen gaan ondanks ook op mentaal vlak (zeker de afgelopen dagen) soms wel pieken en dalen. Ik voel me soms gesteund en gedragen niet alleen door mijn naasten en omgeving maar ook op een manier die zich niet in woorden laat omschrijven. Ik ben hier nog steeds diep dankbaar voor en kijk soms ook zelf met enige verwondering (en dus ook dankbaarheid) naar het feit dat ik het redelijk lijk aan te kunnen. En die dankbaarheid richt zich niet alleen op dat wat met woorden slecht te beschrijven is maar ook op alle mensen die op zoveel mooie, verschillende, warme en intens betrokken manier meeleven. De vormen waarin dit gebeurt zijn stuk voor stuk hartverwarmend. Het is de letterlijke arm om mijn of onze schouder, het is het kaarsje dat voor ons aangestoken wordt, het is de kaart die voor ons in de bus ligt, het is de bos bloemen die bezorgd wordt, het is het lentebolletje dat iemand komt brengen, het is het belletje, sms-je of een van de vele ander vormen van medeleven die soms precies op het juiste moment naar ons toe komen en daarmee een niet te onderschatten bijdrage levert aan ons vermogen om deze weg te gaan of in de woorden van de kruisweg ‘dit kruis te dragen’.

Zoals gezegd, morgen begint de periode van 9 maanden behandeling. Ik kan toch zeker zeggen dat ik, nee we, er alles aan gedaan hebben om er klaar voor te zijn. Het aanslaan van de behandeling heeft een belangrijke genetische component en het blijft, ondanks de goede voorbereiding waar ik in het vorige blog al over schreef, afwachten, hopen, bidden, vertrouwen, ondergaan en doorLEVEN van hetgeen komen gaat.

Vast tot een volgende vorm van contact via dit blog of een van de vele andere manieren waarop verbindingen worden gelegd. Tot die tijd; het ga jullie allen goed.

Hartelijke groet, Edwin

Reageren? Ik ben benieuwd naar je reactie en lees deze dus graag. Klik op ‘een reactie plaatsen’ of ‘ X reacties’. Dit blog volgen? Scroll helemaal naar onderen en kies één van de ‘volg’-opties.

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Mistig vergezicht…

  1. Johan van Tilburg zegt:

    Hoi Edwin,
    Mooi hoe je hierin de lijdensweg van de Heere Jezus beschrijft en de linken legt naar jou eigen situatie. Het mooi van dit wellicht voor vele mensen een ´oud verhaal´ is, dat Hij dit ´uit liefde´ voor ons deed en wij mogen geloven dat wij in Hem zijn als we deze liefde bewust van Hem aannemen en Hem willen volgen in elke stap die wij doen. Persoonlijk geloof ik dat Hij Zijn leven gaf opdat allen die Hem geloven niet verloren gaan, maar eeuwig leven zullen ontvangen! Ik bid dan ook voor jou dat je Zijn kracht hierin mag ervaren…. Edwin, ik wens heel veel sterkte en kracht toe in deze moeilijke strijd!

    Groeten,

    Johan

    Like

  2. Wilma zegt:

    Carpe Diem Edwin !!!!! Heel
    veel sterkte en hoop doet leven.

    Like

  3. HoiEdwin zegt:

    Hoi Wilma, Carpe Diem maar gelukkig niet alleen nu maar gelukkig kon ik dat al langer en ik wens je wat dat betreft hetzelfde qua ‘Carpe Diem’ toe. Denk en een hartelijke groet, Edwin

    Like

  4. Yvonne zegt:

    Edwin, heel veel sterkte de komende tijd. Ik wens je alle kracht toe om de behandelperiode goed door te komen, fysiek en mentaal. Weet dat we op afstand steunen en met je meeleven. Mijn zwager (ook hersentumor) had een redelijk stabiel beeld op de scan afgelopen maandag. Over 2 maanden weer scan en nu 2 maanden behandelvrij. Er blijft altijd een soort van hoop en in ieder geval voor de tijd dat wij als mensen samen zijn, maken we er het mooiste van. Zet hem op, Edwin!

    Like

  5. Herman zegt:

    Edwin, ik wens jou en familie heel veel kracht en sterkte toe in deze moeilijke tijden!!

    Like

  6. John van Bremen zegt:

    Hoi Edwin, goed te lezen dat je wegen inslaat die bijdragen aan het verwerkings- en acceptatieproces. Omgaan met onzekerheden, prognoses, vergelijkbare situaties, aanslaan van behandelingen, resultaten van een onderzoek…. Allemaal factoren die bepalen of je nog 1,5 jaar te gaan hebt, of 10 jaar, of …… De uitkomst zal per individu verschillend zijn, uiteindelijk komt er voor iedereen een moment dat het leven losgelaten moet worden. Verstoppen of verwerken zijn keuzes om die periode te overbruggen. Jij kiest duidelijk voor de laatste, dat kost energie en tijd maar is wel de manier om je angsten te overwinnen en te leren berusten in het lot. Ik hoop dat de behandelingen aanslaan en je nog lang mag genieten van alles wat je op aarde dierbaar is.

    Like

  7. Loes zegt:

    Edwin, wat fijn dat je veel steun hebt aan de Kruiswegweken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s