Een nieuwe reiziger in ons reisgezelschap…

Gisteren was het zondag. Tegenwoordig botsen op zondag een fysieke en een mentale behoefte met elkaar. Rond 11.00 uur is het tijd voor mijn fysieke behoefte aan een half uur slaap. Om 11 uur is er echter ook de mentale behoefte aan de zondagdienst. En i.h.k.v. ‘mind over matter’ ging ik dus naar de kerk. Deze week stond het verhaal van de Emmaüsgangers centraal. Thuis aangekomen dachten we nog even een klein rondje te lopen. Na een stukje dacht ik ‘dat gaat niet goed’, elke volgende stap werd een wel erg ingewikkelde opgave. Dus stapje voor stapje (wat moet je anders?) naar huis en slapen. Na een krap uurtje slapen tijd om wakker te worden maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik ervoer op een voor mij totaal nieuwe manier dat slapen iets anders is dan niet meer bij bewustzijn zijn. In een hoekje van mijn geest was ik ‘wakker’ maar de rest van mijn lichaam en geest wilden niet wakker worden. Ik ervoer dat ik mijn oogleden niet kon optillen en mijn mond vormde niet de woorden die ik wilde zeggen. Ik hoorde mijn Engel vanuit dat kleine hoekje in mijn geest vragen ‘Moet ik een dokter bellen?’ en hoorde mezelf denken ‘Dat is toch niet nodig?’ maar kon mijn lippen er niet toe bewegen dat te zeggen. En zo hebben we een half uur aangemodderd en na het zuigen op een stukje pure biochocolade en het drinken van wat water kwam er weer een bijna nét zo bizarre ervaring.

In de tijd van nog geen seconde trok de mist volledig weg. Alsof de nacht ineens overging in de dag. Dat hoekje van mijn geest waarin ik volledig bij bewustzijn was, breidde zich in een seconde uit over mijn hele bewustzijn en ik ‘kwam bij’ en wist van verwondering niet hoe blij ik moest zijn terwijl ik tegelijkertijd besefte dat dit wel een heel bijzondere ervaring was en zo voel ik het nog steeds.

Fysiek lijkt het erop dat mijn hypofyse, die redelijk wat straling ontvangen heeft, ontregelt is en soms een overdosis aan slaaphormoon afgeeft wat fysiek niet te weerstaan is terwijl dat mentaal blijkbaar net iets anders werkt. Heel bijzonder, emotioneel, overweldigend en tegelijk ook een ervaring die ik koester. Fijn om te mogen ervaren dat er hoekjes in mijn geest zijn waar het fysieke blijkbaar niet bij kan en van waaruit ik zicht blijf houden op mijn ‘zijn’ en mijn ‘wezen’ zelfs als het fysiek even niet meer gaat zoals het hoort te gaan. Een ervaring dus om nog eens goed op te ‘kauwen’ en wellicht volgt er nog eens een blog waarin ik los van de feitelijkheden meer de diepten van deze ervaring weet te verwoorden. Wie weet, ook ik laat me gewoon verassen…… 🙂

En dan de Emmaüsgangers. Een verhaal uit het evangelie van Lucas (24:13-35) dat een gelaagdheid in zich draagt waardoor het tot op de dag van vandaag waarde heeft en waarde afgeeft. Als ik dit verhaal naar mijn eigen leven vertaal zou dat op vele manieren kunnen maar laat ik de volgende eens proberen. Ik ben al mijn leven lang op weg naar Emmaüs samen met een groep reisgenoten totdat een vreemdeling zich bij ons voegde en met ons mee opliep. Ik vroeg hem naar zijn naam maar hij antwoordde niet. Iemand uit mijn groep zei dat hij ‘vaatmalformatie heette’, een ander zei ‘nee hoor, hij heet Sturge Weber’ totdat weer iemand anders zei ‘ik weet het zeker, hij heet hersenkanker’!. Ik schrok er wel even van want als die vreemdeling zo heette ging ik liever niet met hem op reis en zou hem vooralsnog liever een vreemdeling laten…. Toch vervolgenden we onze reis met deze vreemdeling erbij en we lopen inmiddels een tijdje samen op.

In het originele verhaal ontsluit de vreemdeling aan de leerlingen de schrift en in mijn verhaal leert deze vreemdeling mij het leven van kanten kennen die ik nog nooit gezien had. Hij leert mij een schoonheid, diepte en volheid zien die ik nooit gezien had en waarvan ik me niet eens voor had kunnen stellen dat die bestond en toch maar net buiten mijn bereik lag.

Toen ons reisgezelschap met deze vreemdeling in Emmaüs aankwam, ontsloot de vreemdeling ‘hersenkanker’ nog meer bijzondere kanten van het leven aan me. En toen, tóén herkende ik de vreemdeling pas. Zijn bíjnaam was dan wellicht wel ‘hersenkanker’ maar zijn echte naam was heel anders. Zijn echte naam was ‘Leven’! Deze vreemdeling die achteraf bezien al mijn leven lang met me oploopt, heeft zich nu pas aan mij laten kennen, eerst via zijn bijnaam en nu via zijn echte naam; ‘Leven’.

En nu wordt het verhaal pas echt spannend….! In het historische verhaal verlaat de vreemdeling het reisgezelschap nadat zij zagen wie hij echt was en gingen zij terug naar Jeruzalem om te getuigen over wat zij beleefd hadden. De vraag is nu of alleen de bijnaam van deze vroegere vreemdeling uit mijn leven verdwijnt of dat de vreemdeling genaamd leven volledig verdwijnt en mij met hem meeneemt.

Beide einden van dit verhaal zijn honingzoet zij het dat ik graag nog even met mijn huidige reisgezelschap verder op reis ga voordat ik met deze reisgenoot genaamd ‘leven’ verder op reis ga. Zoals ik al eerder geblogd heb; er is geen bitter eind, er is alleen een honingzoet einde omdat deze reisgenoot goed voor zijn reisgenoten zorgt zoals ik heb mogen aanschouwen bij de laatste reis van mijn vader nu bijna twee jaar geleden.

De reis gaat dus voort over onbekend terrein maar de reisfolder heeft het bij beide afslagen over mooie vergezichten en aangenaam reisweer. De vreemdeling is geen vreemdeling meer maar is de reisleider geworden en ik laat me door hem leiden naar de onbekende bestemming in het vertrouwen dat niet alleen het uitzicht mooi is maar ook de bestemming zelf. En ten slotte ligt het mooiste uitzicht vlak achter me omdat, als ik even over mijn schouder kijk, ik uitkijk over vele reisgenoten die bereid zijn met mij mee te reizen totdat beiden een andere weg moeten gaan in het vertrouwen dat beide wegen de juiste zijn en dat de reisleider voor mijn vele reisgenoten en mijzelf de juiste route kent.

Goede reis dus voor ons allen en ik hoop nog lange tijd via dezelfde weg!

Het ga jullie goed en je weet het inmiddels; laat vooral een reactie achter, ik lees ze graag en tot een volgend moment van contact op welke wijze dan ook.

Hartelijke groet, Edwin

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Een nieuwe reiziger in ons reisgezelschap…

  1. toonwillemse@home.nl zegt:

    wederom een mooie en leerzame blog. Hartelijke groet, Toon

    Like

  2. André Maranus zegt:

    Ongelofelijk en mooi je inzichten op zich, maar ook hoe je ze weet te verwoorden. Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst Edwin!

    Like

  3. Jan Witvoet zegt:

    Wat weer mooi verwoord Edwin.

    Like

  4. Edwin,steeds opnieuw als we je blog lezen,zijn we onder de indruk van het verwoorden van je ervaringen rondom je ziekzijn! We zijn allemaal op weg en in de kern willen allemaal hetzelfde en voor onszelf en voor onze naasten! Je staat vaak machteloos en dat doet zo’n pijn! Maar de manier waarop jij je ervaringen beschrijft,.putten velen van ons veel kracht en bemoediging uit!
    Een voorbeeld voor ons allemaal! Je bent een mens die ons allen inspireert,een groot voorbeeld!
    We zijn zo blij dat we je destijds hebben leren kennen!!!!!! Heel veel sterkte voor jou,,je lieve Lidewij en Myrddin

    Like

  5. Gisteren bij zonsondergang over de Limfjorden in Denemarken stil gestaan bij het herdenken van alle levens die genomen werden en nog steeds genomen worden in welke vorm dan ook.
    vandaag jou verhaal waarin je stilstaat bij jou ervaringen en het verhaal van de Emmausgangers.
    Verbazend steeds weer hoe verhalen en situaties aan elkaar gekoppeld kunnen worden.
    En ze ons houvast geven aan Leven.
    Edwin bedankt voor je blog en het met je mee kunnen (be)leven van je ervaringen en filosofie.

    groet Anna-Lies

    Like

  6. Rob Swinkels zegt:

    Dag Edwin, complimenten voor de manier waarop je steeds weer weet te boeien en de wijze waarop je jouw levenservaringen met ons deeld. Heel veel sterkte met het verdere herstel en een goede voortgang van je reis met vele mooie vergezichten.

    Groet Rob

    Like

  7. bewustzin zegt:

    Wat een Openbaring! De reiziger die jij hebt ontmaskerd kent vele gedaantes. Wonderlijk: waar je eerst dacht dat hij de schaduw was die met je meeliep, blijkt hij juist je Licht te zijn. Een wonderlijke zekerheid in een wereld waar geen zekerheden bestaan: op je levenspad kun je niet verdwalen…

    Like

  8. marco zegt:

    hey edwin

    lees elke keer weer je blog vol bewondering
    soms wil ik wel reageren maar weet ik niet wat ik moet schrijven

    groet uit wolphaartsdijk

    Like

  9. Gert Mulder zegt:

    Hoi Edwin, dat moet een dubbele bijzondere ervaring zijn. Eerst wat hoekjes in je geest vinden waarvan je het bestaan niet wist. Wellicht zijn er nog (veel) meer. Als je ze ontdekt, ik hoor het graag!
    En dan je reisgenoot “Leven”. Het moet een heerlijk gevoel zijn om hier mee op pad te mogen. Volgens mij is het ook de enige reisgenoot die je in alle omstandigheden voorthelpt. Ik hoop dat hij je voortdurend op de juiste pad houd en je hier en daar een duwtje geeft!

    Gert

    Like

  10. Bill Monkau zegt:

    Ontwapenend, Edwin

    Die haast sacrale reis door jouw eigen brein.
    Indachtig de taoïstische wijsheid dat de reis ernaartoe belangrijker is dan de bestemming, ontrafel je de complexiteit van de zich actueel aan jou openbarende mysterie.

    • Tenslotte sta jij van ons allen, metaforisch althans, het dichtste bij het reisdoel.
    • Geen terugblik gelukkig. Alles heeft immers, Prediker parafraserend, zijn tijd.
    • Confronterend, maar zoals jouw interpretatie van de Emmaüsgangers ook suggereert, hoe dan ook een mission possible (!)
    • In profaan-transparante zin hopelijk convalescent.

    Dat je met ons mag blijven communiceren, delen en op ontdekking gaan.
    Reikhalzend kijk ik dan ook uit naar de volgende verkenning van je cerebraal systeem.

    Toi, toi, toi!

    Bill Monkau

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s