Verdragen

Ik heb al eerder geschreven over de Oude Zeedijk bij mij in de buurt waar ik vele wandelingen over gemaakt heb in het afgelopen jaar. Die arme dijk heeft het flink te verduren gehad omdat ik er veel achter heb willen laten. Gelukkig is die dijk het gewend om druk te weerstaan vanuit zijn oude oorspronkelijk functie.

Nog gelukkiger is het dat die dijk zich niet heeft laten lenen om al mijn mentale bende elke keer in zich op te nemen en daarmee van mijn schouders af te nemen. Steeds vaker duwde die dijk terug en leek aan te geven dat het tijd werd om mijn vaders achternaam (Van Dijk) eer aan te doen. Ik ben immers ‘Van de Dijk’ en kan dat zelf ook best lijkt die Oude Zeedijk me te willen zeggen. En zoals altijd heeft die Oude Zeedijk gelijk. Ik lijk het best aardig te kunnen dragen en er naast de ruwe randjes ook met grote regelmaat stevig de humor én de rijkdom van in te kunnen zien. Ik voel steeds meer dat ik dit lijf dat ziek was niet alleen maar kan ‘verdragen’ maar dat dit lijf dat ziek was me nog best ‘ver kan dragen’.

Hoezo lijf dat ziek wás? Je hebt toch kanker? Zonder ook maar iets te ontkennen over dat ik een tumor in mijn hoofd had en dat die ook nog eens van de meest kwaadaardige variant was, kies ik er voor om de taal te gebruiken die bij me past. Ik ben afgelopen week weer eens begonnen met een paar ochtenden een paar uurtjes werken, heb een paar MRI’s op zak die ‘schoon’ zijn en voel me dag na dag energieker worden. Deels heb ik dat te danken aan het geloof in een lijf dat ziek wás in plaats mezelf te vertellen dat ‘ik’ kanker héb. Het lijkt een verschil van enkele woorden maar mentaal is het een universum van verschil. Ik schrijf dit niet op om van de daken te schreeuwen hoe goed ik het gedaan zou hebben maar omdat ik hoop en geloof dat deze mindset me geholpen heeft en het anderen zo gun om ook op die manier met een ernstige ziekte of moeilijke situatie om te kunnen gaan. De vereenzelviging van mijn wezen met deze ziekte helpt me niet vooruit terwijl de volledige aanvaarding van deze ziekte in mijn lichaam, terwijl ik er vast van overtuigd ben dat een lichamelijke ziekte los staat van mijn diepste wezen, van mijn wezenlijke ‘zijn’, me step by step wél vooruit heeft geholpen en nog elke dag helpt.

Door zo te voelen en te denken was en ben ik in staat om niet alleen te verdragen maar juist om ‘ver te dragen’. Dit is niet zozeer mijn eigen verdienste als wel iets was me gegeven lijkt te zijn en waar ik alleen maar nederig ‘Dank je wel’ voor kan zeggen en dat dan ook doe.

Na een weekje een paar ochtenden werken lijkt deze metafoor ook in mijn en vast ook in jou werk bruikbaar te zijn. Ben ik mijn werk of de wereld waarin ik leef aan het verdragen of ben ik krachtig genoeg om deze ver te dragen en daarmee dus invloed uit aan het oefenen op de richting waarhéén ik mijn organisatie, mijn leven, deze wereld etc. draag? Die vraag heb ik voor mezelf al wel beantwoord in de afgelopen maanden maar ik wil ‘m graag met je delen. Ik was voordat mijn lijf ziek werd aangeland in een fase waarin ik niet meer anders kon dan ‘verdragen’ in plaats van ver te dragen waarmee je koerst kunt bepalen. Ik zal er scherp op letten dat ik dat laatste blijf doen en het eerste blijf vermijden en datzelfde gun ik jou ook in niet alleen je werk maar vooral in dat o zo belangrijke deel van je leven dat zich buiten je werk afspeelt.

Voor de nieuwsgierigen nog even de feitelijkheden; 1e week van oktober en november aan de chemo en dan ben ik eind dit jaar voor het eerst een week of 7 vrij van chemotherapie en kan ik begin januari een betrouwbare blik in de spiegel werpen om te kijken ‘hoe het gaat’. Ik ben benieuwd naar het antwoord dat ik dan krijg van dat spiegelbeeld en als de voorzichtig stijgende lijn van de afgelopen weken een betrouwbare indicator is dan zie ik uit naar dat moment!

Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met erg veel plezier en dankbaarheid. Hartelijke groet,

Edwin

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Verdragen

  1. Wilma zegt:

    Hallo Edwin, het klinkt positief zo te lezen, ik hoop echt dat het zo mag blijven gaan, ik vind je sterk, misschien is dat de kracht om verder te gaan.

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Wilma,

      Dank. Het klinkt niet alleen positief maar zo voelt het ook en die kracht om verder te gaan is geen ‘misschien’ maar een rotsvast vertrouwen en een absolute zekerheid.

      Hartelijke groet, Edwin

      Like

  2. Edwin,je blijft een groot voorbeeld voor ons! En ik denk niet alleen voor ons,maar voor velen!
    We volgen je met onze grootste bewondering en respect!
    Een warme hartgroet voor jullie alle drie van ons,
    Albert en Aly uit Dwingeloo!

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Albert en Aly,

      Hartelijk dank voor de warme woorden. Jullie weten dat ik het hele grote woorden vind waar ik me héééél klein bij voel en uiteraard ook dankbaar voor ben.

      Hartelijke groet, Edwin

      Like

  3. K.G. Prent zegt:

    Dag Edwin Heb u het over de Monikkendijk? Ik heb dat ooi is uitgezocht waar dat vandaan komt het woord Monnikken, het schijnt terug te gaan naar paus de 5e, deze had toestemming gegeven om de broeders, en monnikken de dijk aan te laten brengen, met de kruiwagens ( alles handwerk) .Dus men verhuurde het kloostervolk, aan wat nu Rijks Waterstaat is. Zo verdiende de monnikken hun geld , om in “ önderhoud van leven “ te voorzien ! Nu moet u weten dat Zeeland in die tijd zeer vele kloosters had, vooral rondom Kapelle, Wemeldinge , Kattendijke , maar ook “ het HOGE PAD “ refereer daar nog naar, n.l. de monnikken gingen over planken naar de kerke, ( om droge voeten en hun “ pij “ droog te houden, en zijn boomgaarden waren vroeger kloostergronden. Hartelijke groet Karel.

    Like

  4. bewustzin zegt:

    Hoi Edwin,

    Je hebt al aardig wat kruiwagens die dijk op geduwd, maar het lijkt nimmer te zijn geëscaleerd tot een situatie waarbij je een vingertje in de dijk moest steken omdat de fundering dreigde te worden aangetast. Die sterke fundering blijkt telkens weer en dat maakt dat je dijk zo stevig staat 😉 Goed om te lezen dat je je werk weer voor een deel hebt hervat. Dat zegt iets over het werk dat je al hebt verzet om zover te komen. Hoe het pad op de dijk verder gaat weet niemand, maar volgens mij sta je sterk genoeg in je schoenen om af en toe een stevige wandeling te kunnen maken. Zo doorgaan!

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Els,

      Dank! En ja, ’t zijn zo af en toe stevige wandelingen, zeker de afgelopen dagen. Hooikoorts is niet al te handig als je al wat vermoeid bent dus vandaag heb ik welgeteld twee uur daglicht gezien. Maar eerlijk is eerlijk, die 2 uur was het mooi weer en dus alsnog heerlijk genieten. Ps. van’t weekeind weer lectordienst dus dat worden weer waardevolle uren.

      Hartelijke groet en ik wens je/jullie een heerlijk weekeind toe,

      Edwin

      Like

  5. Jan Witvoet zegt:

    Hoi Edwin,
    Wat tof om te lezen dat je zo positief reageert op al die therapien. Ben net terug in de wifi-ed wereld (Katmandu nu) en als ik je blog dan lees, maakt dat (ook) mijn reis (nog) prettiger. Ik heb bewondering voor de manier waarop je hier in staat. Ik denk aan je en bid voor je.

    Jan.

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      He Jan,

      Dank voor je reactie. Ik heb ook op jou blog wil reageren maar dat lukt me maar niet. Bij deze dan:

      He Jan,

      Wauw! Jij leeft mijn natte droom! In een tent in Tibet StarTrek kijken! (Weer) Wauw want daarna is er niks mee te wensen over omdat je het ultimum in dit leven dan bereikt hebt (weer uitroepteken en dan heel veel achter elkaar) Ik hoop dat je er dubbel van genoten hebt en daarmee dus gelijk ook voor mij. Ps; welke aflevering was het?

      Enjoy daar in idd NOT China maar Tibet,

      Hartelijke groet, Edwin

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s