Wat je zegt ben…..

Weet je nog? Op school wordt iemand uitgescholden en het slachtoffer zei dan ‘wat je zegt ben je zelf!’. Achteraf bezien wijze woorden van kleine kinderen die blijkbaar toch al vroeg inzien hoe de wereld op dat vlak in elkaar zit. En ga maar eens na bij jezelf; als je lelijk doet naar een ander voelt dat van binnen lelijk aan en als je goed doet naar een ander voelt dat van binnen hartstikke goed. Wellicht hebben velen van ons dat de afgelopen feestdagen wel gemerkt omdat het geven van dat cadeau net zo goed voelde als het ontvangen daarvan. De Dalai Lama heeft wel eens gezegd dat het goed zijn voor een ander de gezondste vorm van egoïsme is aangezien het voor die ander net zo plezierig is als voor jezelf. Zo bezien is het niet alleen ‘wat je zegt ben je zelf’ maar ook ‘wat je doet ben je zelf’ en zoals je tegenwoordig steeds vaker hoort ‘wat je eet ben je zelf’. En waarom zet ik deze scheurkalenderwijsheden op dit blog? Het zit ‘m vooral in die kinderzin ‘wat je zegt ben je zelf’. Dat betekend iets voor mensen wiens lichaam ziek is. Als ik mijn constant identificeer met de ziekte die in dit lichaam zit dan krijgt die ziekte een heel andere lading. Er zit een groot verschil in lading in de uitspraak ‘Ik heb kanker’ of ‘Mijn lichaam is ziek en heeft kanker’. Ook ‘Ik ben brandweerman’ en ‘Ik werk bij de brandweer’ verschillen gevoelsmatig hemelsbreed van elkaar. Blijkbaar ben ik daarmee als mens in staat gezond te zijn in een lichaam dat ziek is en ook het omgekeerde is voor sommige mensen waar.

Wat is dan de verbindende factor tussen die ‘ik’ en dat lichaam? We gebruiken het woord dagelijks en het lijkt dan ineens ook zo eenvoudig. De term die dit ‘ik’ en dit lichaam met elkaar verbindt is ‘mens’. Wij mensen bestaan uit o.a. dit lichaam en daarin huist iets dat naar mijn overtuiging wel beschadigd of aangetast of beter gezegd; ‘bedekt’ kan zijn maar niet in de fysieke vorm waarin een ziekte als kanker zich voordoet.

Dat houdt echter niet in dat die fysieke ziekte geen effect zou hebben op dat wat ik ‘ik’ noem. De ziekte, de chirurgische  ingreep, de bestraling en de grote hoeveelheid medicijnen in de vorm van chemo en anti-epileptica hebben wel degelijk effect op zowel lichaam als geest en daarmee op de mens die de naam Edwin draagt. Dat effect begint me steeds duidelijker te worden en de kunst lijkt te schuilen in het hernieuwd kennismaken met de mogelijkheden en onmogelijkheden van dit lichaam en deze geest in deze nieuwe constellatie. En nu ik deze regel intoets vraag ik me af wie het is die hernieuwd kennismaakt met dit lichaam en deze geest. Blijkbaar is er iets dat dit lichaam en deze geest tot onderdeel van zichzelf rekent…. Is dat te vangen met het hiervoor genoemde woord ‘mens’ of is het nog iets anders? Wie het weet mag het zeggen en genoeg stof voor een volgend blog lijkt me. Waar waren we gebleven? Oja, de hernieuwde kennismaking. Het is even wennen aan de ervaring dat ik sommige dingen niet meer zo makkelijk kan als voordat dit lichaam ziek werd en overladen werd met medicatie. Eén van die zaken is de hoeveelheid prikkels die ik kan verdragen. Een ander punt is de fysieke inspanning die ik kan leveren. Beide zijn in vergelijking met ‘vroeger’ minder. Is dat verschrikkelijk? Dat niet maar het is wél anders en daarmee nogal wennen.

Via diverse medische omwegen ben ik er achter gekomen dat dit wennen niet per se inhoudt dat het een kwestie is van leren accepteren en leren omgaan met. Er zijn methoden om beide onderdelen te trainen en daarmee de tolerantie van het aantal prikkels en de fysieke belasting wat op te hogen. Die training cq. therapie ga ik de komende tijd in gang zetten. Ergens gedurende dat traject komt ook het werken (in heel beperkte mate) weer in zicht waarbij dat werken onderdeel is van de therapie om zo de toename van de belasting op beide vlakken te kunnen ondergaan en vervolgens te beoordelen of en hoe dit gaat. Voor mijn collega’s: concreet houd dat in dat ik eerst een dikke maand met die revalidatietherapie aan de slag ga en me wellicht daarna weer eens op het werk kan en mag laten zien. En ja; ik zie er naar uit en sta te trappelen van ongeduld om weer eens met jullie te kunnen werken aan die mooie dienst die wij als Veiligheidsregio en Brandweer leveren aan de maatschappij waarvoor wij werken.

En dan nog een medisch puntje voor de geïnteresseerden. Na een goed begin van het nieuwe jaar op 1 januari met een nieuwjaarskerkdienst was het direct daarna tijd voor de driemaandelijkse MRI. Aanstaande dinsdag uitslag en dus hopen dat het bericht weer is zoals na de vorige MRI; ‘helemaal schoon, geen vuiltje aan de lucht in uw hoofd’. Ik zal geen apart blog schijven na deze uitslag maar mijn opluchting na een positieve uitslag laat ik altijd wel even weten op kwetter via @HoiEdwin. Kwetter? Buiten Duckstad wordt dat social medium ook wel twitter genoemd.

2015 gaat voor deze jongen (kom kom Edwin, na je 40e spreken we niet meer over jongen maar over man…) in het teken staan van revalideren. Dit ga ik doen op fysiek én mentaal vlak. De bijbehorende therapievorm zal hieraan een bijdrage leveren maar ook die wandeling met een goede vriend, het goede gesprek met mijn partner, de tranen die gedroogd worden door wederom mijn partner, de espresso die ik drink met een collega en vele andere vormen zullen dit als een symfonieorkest gezamenlijk tot stand brengen. Wie de dirigent is laat ik even in het midden maar ik zie uit naar de verdere samenwerking met de al bekende spelers in dit orkest en de kennismaking met de nieuwe spelers in dit orkest om vervolgens hopelijk vol verwondering te gaan ervaren dat het resultaat een prachtige symfonie is die wellicht op onderdelen bekend zal klinken en wellicht ook nieuwe noten in zich zal dragen. Heb je zin om mee te spelen in welke vorm dan ook? Wees welkom en we ontmoeten elkaar vast op weg naar die uitvoering van dat nieuwe muziekstuk. En om het cirkeltje rond te maken vul ik de kinderwijsheid na deze symfoniemetafoor aan met ‘Hoe je klinkt ben je zelf’, laten we met z’n allen voor-al mooi klinken in 2015!

Het ga jullie allen goed in de donkere, binnenshuis vast lekker warme en steeds lichter wordende dagen op weg naar de lente. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid. Hartelijke groet,

Edwin

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Wat je zegt ben…..

  1. Wilma zegt:

    Hallo Edwin
    Wat kun je dat mooi verwoorden in je blog, knap zoals jij dat allemaal doet.
    Ik hoop inderdaad dat je uitslag stabiel is.
    Het blijft toch spannend iedere keer om naar het onderzoek te gaan.
    Weet dat je niet alleen bent !!!
    Namaste

    Like

  2. Rian zegt:

    Weer mooi verwoord allemaal en hopelijk kun je snel weer iets in het orkest spelen.

    Like

  3. Lisa zegt:

    Hoi Edwin,
    Weer een mooi verhaal die me even meeneemt in je gedachten! Ik hou wel van orkestjes….dus speel ik graag een keer met je mee in 2015. Misschien eens in Zuid-6 verband elkaar eens even ontmoeten? Zou je dat willen? Laat maar weten hoe en wanneer en ik ga t regelen.
    Ik hoop en wens het beste voor de uitslag en lees met je mee.
    Groet,
    Lisa van de Ven

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Lisa,
      Gezellig, laten we samen idd maar eens muziek gaan maken en laten we dat doen nadat we elkaar de linkerhand gegeven hebben! En ja, spreek vooral met de Zuid-6 een keef af in Goes-Zeeland, dan kom ik een bakkie doen.
      Hartelijke groet, Edwin

      Like

  4. Dag Edwin,
    Opnieuw vallen we stil bij het lezen van je blog. Zo prachtig verwoord!
    Zo goed beschrijf je hoe je je voelt,zowel fysiek als mentaal/geestelijk. En hoe je daar als mens mee om kunt leren gaan,zodat je het gevoel steeds meer krijgt om weer op je eigen manier mee te mogen spelen in het orkest waar alle mensen die je kent,je van harte welkom heten. en graag met je mee willen spelen,zodat we samen mooie muziek teweeg kunnen brengen.
    En ik sluit af met jouw wens waar we ons geheel bij aan kunnen sluiten: “Laten we met z’n allen voor-al mooi klinken in 2015.
    En we zullen volgende week dinsdag in gedachten bij je zijn,Edwin en bij Lidewij en je zoontje Myrddin.
    Warme groet uit Dwingeloo,
    Albert en Aly.

    Like

  5. Jan Witvoet zegt:

    Met veel plezier weer gelezen en bid voor een goede uitslag. Vanuit een warm, maar regenachtig Australie, maar met veel reisplezier nog steeds,
    Jan.

    Like

  6. Dag Edwin,

    Ik wens je het allerbeste toe in 2015…en dat je verlangen om een labyrint te lopen mag vervuld worden. Ik kijk er in elk geval naar uit! En doe zo voort. Je schrijft prachtig!!!

    Lieve ,uit de “Hof van Heden” , http://www.nieuwtij.nl

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s