Geschenk

Afgelopen zondag was in meerdere opzichten een bijzondere dag. Afgelopen zondag precies een jaar terug ontving ik de Blasiuszegen* en ging ik met die zegen op zak op weg naar mijn operatie op 7 februari. Nu ging ik weer naar die dienst en mocht weer diezelfde zegen ontvangen. En toen gebeurde er iets heel bijzonders. Na afloop van de dienst werd ik aangesproken door een vluchtelingenfamilie. Zij verblijven in het AZC te Goes en waren naar deze dienst gekomen. De man legde mij uit dat hij weinig mee had kunnen nemen uit Macedonië maar wel een dierbaar en wonderschoon Icoon**. Dit icoon had hij bij zich en wilde hij schenken aan de kerk in de woonplaats waar hij met zijn gezin nu opvang had gevonden. Deze man stond dus in een vreemd land met een van zijn weinige en dan ook nog dierbare bezitting klaar om dit weg te geven aan een vreemde. Aangezien onze parochiepastoor niet aanwezig was heb ik geluisterd naar het ontroerende verhaal van deze man en hem beloofd dit verhaal samen met het Icoon namens hem aan onze pastoor te overhandigen.

Nu durf ik wel te zeggen dat ik redelijk open sta in het debat dat wel eens gevoerd wordt over vluchtelingen. Deze bijzondere gebeurtenis deed mij ook mijn wereldbeeld nog eens stevig ter discussie stellen. Zou ik in staat zijn om in een wildvreemd land een wildvreemde een van mijn meest dierbare bezittingen te overhandigen als dank voor de geboden opvang? Deze man weet dat hij op elk moment terug gestuurd kan worden of naar een andere AZC overgeplaatst kan worden. Hij weet dus dat hij zijn dierbare Icoon wellicht nooit meer terug zal zien. Zou ik dat kunnen? Ik weet het niet maar wat een mooi voorbeeld heeft deze man mij gegeven. Een voorbeeld dat gaat over overgave, over schenken en over vertrouwen. Het Icoon gaat een mooi plaatsje krijgen in onze kerk maar heeft ook een bijzonder plaatje ingenomen in mijzelf en zal daar tot het einde van mijn dagen blijven schitteren.

Dit bijzondere geschenk was ook het begin van een bijzondere week waarin ik weer verder mag gaan met reïntegreren. Het zijn hele kleine stapjes die me telkens weer nieuwe dingen leren. Dit keer heb ik te leren geen haast te hebben en die kleine stapjes niet direct in het perspectief te willen plaatsen van een eventuele volgende stap. Dit lukt me best aardig hoewel ik het lastig blijf vinden om voor 10 uur ’s-ochtends al weer huiswaarts te keren na krap 2 uur werken. Maar goed, het moet stap voor stap en afgelopen zomer heb ik aan den lijve moeten ervaren wat er gebeurt als ik te grote stappen zet. Kortom, dit keer luister ik netjes naar zowel de dokter als mijn lijf en zie die kleine stapjes als een beoefening om vooral te werken aan het ‘nu’ en niet zo bezig te zijn met het ‘straks’. Eén ding weet ik inmiddels zeker en dat is dat ik niks meer dan het ‘nu’ heb en dat het ‘straks’ iets is dat wellicht gewoon komt maar wellicht ook niet. Kortom, ik probeer het ‘straks’ steeds meer het ‘straks’ te laten het ‘nu’ ten volle te leven. En of me dit lukt? Vaak verbazingwekkend goed en soms ook gewoon wat minder. Gelukkig ben ik op dat moment redelijk goed in staat eens hartelijk te lachen om dat deel van mezelf dat zich nog niet over wil geven aan het ‘nu’ en dat brengt me weer snel met beide benen terug op de grond van dit moment.

En als ik dan nu, al tienvingertypend naar buiten kijk, dan zie ik de grote leermeesters achter het raam mij die les in het leren leven in het nu ‘in real life’ voordoen. Die boom staat daar te staan en trotseert de natte sneeuw zonder zich zorgen te maken over of het volgende week wel gaat regenen. Die vogel pikt de zaadjes uit de vetbol en denkt niet na over of er morgen nog wel zaadjes in de vetbol zitten. En natuurlijk kennen we allemaal het verhaal over die eenhoorn die een wintervoorraad aanlegt en dus wel bezig is met het ‘straks’. Maar die eekhoorn sluit geen verzekering af waardoor hij dat ‘straks’ zo strak aan zich bindt waardoor er bijna geen ruimte meer over blijft voor dat ‘nu’. Als het ‘straks’ zo groot wordt dat het ‘nu’ er door verduisterd wordt dan kan dat ‘straks’ zich nooit verwezenlijken in het nu zoals een bolletje in de tuin zich nooit zal kunnen ontpoppen als het bedekt blijft onder de donkere aarde.

Deze tien vingers laten het toetsenbord maar eens voor wat het is en gaan met een warme kop thee in alle rust dat in het nu levende vogeltje bij die vetbol in datzelfde nu eens rustig bekijken. Ik wilde bijna typen ‘tot een volgend blog’ maar laat ik dat maar eens niet doen want anders sluit ik weer af met een verwijzing naar een ‘straks’ terwijl ik jullie vooral ‘nu’ een mooie dag wil wensen in dat ‘nu’ i.p.v. in dat ‘straks’.

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel maar van het nu ben je zeker en van dat straks nog niet. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid.

Hartelijke groet,

Edwin

* http://www.rkk.nl/katholicisme/encyclopedie/b/blasiuszegen

** https://nl.wikipedia.org/wiki/Icoon_(religieuze_kunst)

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Geschenk

  1. Gert Mulder zegt:

    Hoi Edwin, blij dat je weer zo ver bent gekomen. Hoop je snel weer eens te zien in de kazerne. Wie weet volgende week, dan ik heb ik weer OvD-dienst. Doe rustig aan. Je weet het…als je het gevoel krijgt dat je het druk hebt, moet je juist rustig aan doen! Geniet er van.

    Gert

    Like

  2. bewustzin zegt:

    Hoi Edwin, dank weer voor het delen van je ervaringen en gedachten. Ja, dat ‘hier en nu’… het is het enige moment waarin je echt kan leven! (Vanuit de gedachte dat je aan het verleden niets kunt toevoegen en de toekomst nog onduidelijk is). Het is ‘mindful’ om bewust in het hier en nu te leven, om het leven ook ten volle te ervaren, naar het schijnt. Terwijl ik het schrijf, merk ik dat het eigenlijk een gek woord is om hier, zo onder jouw blog, te reflecteren. Niet alleen vanwege de schijnbare tegenstrijdigheid dat je voor een mindful-leven zeker geen mind full moet hebben, maar eerder in staat zou moeten staan om je hoofd leeg te maken. Geen leeghoofdigheid, maar leeg van chaos. En tegelijkertijd is het woord een beetje dubbel en naar om aan te halen, wetende waar jouw hoofd ongewenst en onbedoeld voller van geworden is. Excuseer me het vergelijk en misschien is het ook niet op z’n plaats. Tenslotte kan ik de woordspelingen beter aan jou overlaten. Maar ergens kom ik toch tot de conclusie dat je in de mindfulness van jouw hoofd vol toch telkens in staat blijkt om je gedachten uit te filteren tot de ware essentie overblijft. En dat raakt. Telkens weer. Omdat jij in staat bent om los te laten, totdat hetgeen dat echt belangrijk is vanzelf overblijft. Zoals je een ui laag voor laag afpelt, tot de lichte kern overblijft. En dat Edwin, blijft mateloos inspirerend! Dank.

    Like

  3. Edwin, Steeds weer opnieuw zijn we onder de indruk van je blog.
    je bent een echte levenskunstenaar! Een voorbeeld voor velen,denk ik.
    De leefregel: “Wees alleen bezig met de dingen die binnen je bereik liggen”.
    Het goede leven moet iets zijn waar we vertrouwen in hebben.
    En de vaste overtuigingen die we hebben als mens,geeft ons de meeste gemoedsrust! Je draagt goede zorg voor jezelf als je in je binnenste gemoedsrust vindt. Hierdoor spoelen veel zorgen weg. Zoals het leven in het NU.
    Grote bewondering voor jou en je naasten die je door dik en dun steunen!Warme groet van ons uit Dwingeloo!

    Like

  4. Jan Witvoet zegt:

    Lekker verhaal. Weer met veel genoegen gelezen. Ben blij zoals het met je gaat. Zoek je beslist op wanneer ik terug ben in Nederland.

    Like

  5. Reint zegt:

    Hoi Edwin,

    T’is weer een tijdje geleden dat ik iets van je heb gelezen, zoals ik zei ik ben geen goede lezer of goed in het bijhouden van Blogs. Maar ik was je niet vergeten, bid ook nog wel eens voor je en het is goed om weer wat van je te lezen. Mooi dat je nog steeds inspirerende verhalen verteld. Kan mij goed voorstellen dat het indrukwekkend is als een vreemde die in een vreemd land is zo dankbaar is dat hij iets erg waardevols weggeeft. Mooi dat je dat mag meemaken.

    Ik wens je veel sterkte toe, blijf volhouden en zoek rust bij Hem die zegt dat je je geen zorgen hoeft te maken voor de dag van morgen, met als sprekende voorbeeld inderdaad de vogels.
    Reint

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s