Over woorden en Stilte

Vandaag is het Palmpasen. Deze dag een jaar geleden zat ik in de kerk voor de viering aan de start van de Goede Week. Ik was nog behoorlijk verzwakt van de operatie en zat middenin de periode van 6 weken bestraling- en chemotherapie. Bij het ophalen van de hostie zakte ik in elkaar waarna ik bijna, maar gelukkig net niet, in het ziekenhuis belande. Nu zijn we precies een jaar verder. Er zijn nog steeds vele ups en downs maar vandaag heb ik zonder problemen de Palmpasen-viering kunnen meevieren en zelfs naar huis kunnen lopen i.p.v. me op moeten laten halen zoals vorig jaar. En nog mooier; gisteravond heb ik als mede-lekenvoorganger de viering van Woord & Communie mogen leiden. Het is mooi te ervaren dat sommige activiteiten energie kosten terwijl andere activiteiten, zoals deze, energie opleveren of beter gezegd energie genereren. En waarom is dat laatste dan ‘beter gezegd’? In het woord ‘genereren’ zit het woord ‘eren’ en dat woord ligt dicht bij het woord dankbaar. Dankbaarheid is dat wat ik voel als ik me in dit geval als lekenvoorganger dienstbaar mag maken in de richting van de ander. Dit heb ik als ambtenaar en daarvoor als VN-militair mijn hele werkzame leven al mogen doen maar op het altaar van een kerk komt dit gevoel van ‘dankbaar en dienstbaar zijn’ nog veel dichterbij en lijk ik het bijna beet te kunnen pakken, vast te kunnen grijpen als ware het materie.

Dit klinkt een beetje als vele ‘ups’ zonder die spreekwoordelijke ‘downs’. Dat is helaas niet het geval. Ik blijf schrikken van de (zeer) beperkte mate waarin ik mezelf kan belasten ten opzichte van hoe ik dat kon voordat dit lichaam ziek werd. Een paar uurtjes werken putten me meer uit dan ik ooit had kunnen bedenken. Dit zit ‘m deels in de fysieke vermoeidheid die hier op volgt maar ook in de extreme prikkelgevoeligheid die ik ervaar. Dus collega’s van de kazerne te Goes; dat is waarom ik bijna nooit in de kantine zit rond koffietijd omdat ik zo weinig prikkels kan verdragen. Ik kan dit meer en meer aanvaarden terwijl er ook altijd nog een gevoel of een stemmetje in me blijft spreken dat zich niet neer wil of kan leggen bij de huidige situatie. Die aanvaarding begint terrein te winnen en daarmee komt ook de rust die dat innerlijk geeft. Ik heb al eens eerder geschreven over die spreekwoordelijke ezel die zich meerdere malen stoot tegen diezelfde spreekwoordelijke steen. Precies zo voel ik me soms als ik weer eens teveel hooi op die (wederom spreekwoordelijke) vork heb genomen. En toch, liever zo af en toe de prijs betalen om de randjes van het mogelijke op te zoeken en uit te testen dan de moed en het zoeken op te geven. Het betalen van die prijs moet ik niet te vaak doen maar ik blijf toch nog te eigenwijs om het helemaal niet meer te doen… ;-).

De afgelopen maanden hebben vele mensen mijn partner en mijzelf proberen te ondersteunen. De verstokte blogvolgers kennen de blogs die ik hierover al geschreven heb. Toch wil ik daar, naast alle dankbaarheid die we voelen voor al die mooie en soms hele speciale vormen van betrokkenheid, nog iets aan toevoegen. Soms geven mensen aan ‘geen woorden te kunnen vinden’ om hetgeen ze voelen kenbaar te maken. Alleen al díé woorden tonen een mate van betrokkenheid die mijn partner en ik bijzonder goed doen. Het niet kunnen vinden van woorden geeft ruimte aan de stilte waarin de warmte van die betrokkenheid wellicht zelfs beter tot zijn recht komt dan dat woorden dat ooit gedaan zouden kunnen hebben. Soms, en helaas maar al te vaak wordt de stilte die hoort het niet kunnen vinden van woorden opgevuld met iets anders. Dit zijn dan hartverscheurende verhalen van voor mij (ons) onbekende personen die iets doormaken wat uitermate schijnend is. Dit begint dan in de trant van: ‘de broer van m’n moeders vriendin heeft ook kanker’ of ‘de vriend van een collega van me vertelde laatst dat iemand op zijn vriendin’s werk ook kanker kreeg en kort daarna kwam te overlijden’, etc. etc.  Het zijn verhalen waarvan de tranen je in de ogen schieten omdat je hetgeen verteld wordt niemand gunt en ik me maar al te zeer besef hoe hevig de impact daarvan moet zijn op het leven van die voor mij volstrekt onbekende. In mijn rituelen kan ik best nog iets met die verhalen, ik kan een kaarsje aansteken voor die onbekende of ze meenemen in mijn gebed. Maar toch is dit voor mij (ons) niet de meest aangename wijze om dat ‘niet kunnen vinden van woorden’ op te vullen. In alle soms zo aanwezige ernst van mijn eigen zieke lichaam is het soms zwaar, soms gewoon té zwaar, om ook nog die hartverscheurende verhalen over die onbekende medemens te moeten absorberen zonder daadwerkelijk iets te kunnen betekenen voor die onbekende. Als je geen woorden weet te vinden, weet dan vooral DAT DAT HELEMAAL OK IS! Ik schrijf het met dikke hoofdletters omdat het samen delen van die woordeloze stilte het mooiste geschenk is dat je mij (ons) kunt geven. Beter dat geschenk dan de energetische belasting van dat loodzware verhaal van die onbekende waar ik op dat moment niks wezenlijks mee kan. Hiermee zeg ik dus niet dat ik jouw pijn niet zou willen delen, juist wel! Vertel me vooral jóú pijn zodat ik er voor jóú kan zijn. Maar mocht die pijn er niet zijn of nog niet deelbaar zijn en kom je zonder woorden te zitten; laten we dan vooral samen genieten van die overvolle stilte waarin het ontbreken van die gezochte woorden niet eens meer opvalt. Laten we samen stil vallen en er in die wonderschone stilte gewoon even ‘zijn’, meer kan een mens zich niet wensen en het is dus het grootste geschenk en het schoonste teken van betrokkenheid dat je me (ons) kunt schenken. Bij voorbaat en wellicht achteraf waar het al eens voorgevallen is; vanuit het diepst van mijn (ons) wezen DANK!

Tot slot nog een korte medisch-feitelijke toegift… 😉 So far so good. Een echo van mijn organen liet twee weken geleden een onvolkomenheid zien waarbij een MRI een nieuwe tumor moest uitsluiten. Weer even flink spanning dus maar God zij dank geen vuiltje aan de lucht en weer net zo vrolijk verder. 13 april de periodieke MRI van mijn brein waarna we de 17e de uitslag krijgen. Verder ga ik na de Pasen een extra ochtend werken en eens kijken hoe me dat af gaat.

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel maar van het nu ben je zeker en van dat straks nog niet. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid.

Hartelijke groet,

Edwin

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

24 reacties op Over woorden en Stilte

  1. Philip zegt:

    Ha Edwin

    Geweldig goede blog deze keer zeg. Zeer herkenbaar het gegeven dat woorden te kort schieten als ze je überhaupt al te binnen schieten. Ik heb het nu niet over klanken van aan eengeschakelde letters die op woorden moeten lijken, maar op een echt gesprek. Uit mijn hart gegrepen. Het mooiste geluid allertijden is stilte. Stilte geeft rust, ruimte en tijd om na te denken. Te denken over dingen waar het echt om gaat.
    Goede stille week gewenst.
    Philip

    Like

  2. meubeluniek zegt:

    Ha Edwin, je hebt super verwoord wat je liever niet wilt horen. Niet verwijtend, niet boos, niet verbitterd, maar uiterst liefdevol. Dat je dát kunt dwingt bij mij diep respect af. Het ga je goed man. En ga vooral door met dit liefdevolle blog! Groet Richard (Voorheen scouting leiding 🙂 )

    Liked by 1 persoon

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Richard,
      Thanks, mooi te lezen dat hetgeen ik over wilde brengen op de juiste wijze is overgekomen. En wat gaaf dat we elkaar na zoveel jaar laatst weer eens gezien hebben en nu contact hebben, top!
      Hartelijke groet, Edwin

      Like

  3. Carl de Hulsters zegt:

    Hoi Edwin en familie
    Ik word toch weer stil naar het lezen van jou blog. Geweldig dat jij zoveel kracht kan vinden in je jou geloof. En zeker in de aanloop naar Pasen, de goede week is het prima dat er even rust komt in ons leven, even weer stilstaan bij de werkelijkheid. Misschien wel even met de rem erop, het gaat allemaal zo snel in onze huidige wereld.
    Edwin mag het voor jou en je familie een prachtige week zijn op naar het Paasfeest, Zalig Pasen en alle goeds.
    Carl

    Like

  4. Lisa zegt:

    Wat een schrijver ben je! Prachtige blog; zegt zo veel. Ik ben blij te kunnen zeggen dat ik je snel ga ontmoeten! We komen met de Zuid-6 collega’s op bezoek bij je binnenkort. Dan gaan we elkaar de (linker)hand geven. Groetjes!

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Lisa,
      Dankdankdank en leukleukleuk dat elkaar de linkerhand kunnen gaan geven. Ik hoor er dan binnenkort neem ik aan wel van waar en wanneer dat gaat gebeuren, #zinin!
      Hartelijke groet, Edwin

      Like

  5. Wilma zegt:

    Wat mooi om te lezen Edwin, en zo knap van jouw hoe jij dat verwoordt.
    Inderdaad pluk de dag en geniet van de kleine dingen.

    Like

  6. bewustzin zegt:

    Zelden heb ik zo duidelijk over de veelzeggende kracht van de stilte gelezen en hoe waardevol het kan zijn om in die stilte te delen. En delen in iemands leed is inderdaad de andere kant van het verwoede pogen die stilte op te vullen. Weten dat iemand er voor je is, een kaarsje voor je aansteekt en in gebed en gedachten bij je is, zegt vaak zoveel meer dan woorden. Een hand op je schouder, een luisterend oor. Luisteren is een vergeten kracht en in onze hectische maatschappij zouden we al gauw aan het belang ervan voorbij kunnen gaan. Zeker wanneer we geen antwoorden kunnen formuleren waarin een oplossing schuilt. Is het misschien geen toeval dat in het Engels het woord ‘silent’ een anagram is van het word ‘listen’? Mooi weer. Iets om in stilte over na te denken..

    Delende handen zijn helende handen:
    ze kunnen pijn verlichten.
    Ze kunnen geven waar woorden stranden,
    want: de stilte heeft veel gezichten.

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Els,
      Ik wordt stil van je mooie reactie en laat die stilte er geheel conform de inhoud van mijn blog maar gewoon even zijn… 😉
      Stille groet, Edwin

      Like

      • bewustzin zegt:

        Eens! :

        Als het over vrede gaat, of liefde, of hartstochtelijk verlangen,
        dan zou ik wat ik zeggen wil zo graag in woorden willen vangen,
        maar soms voel ik me groot of onbeduidend klein,
        weet ik niet wat ik zeggen wil,
        dan hoef ik niet meer dan simpelweg te ZIJN…

        Een gezegende Stille Week gewenst (vandaag zoeken naar het oog in de orkaan 😉 )

        Liked by 1 persoon

        • HoiEdwin zegt:

          Thanks wederom. Voor mij ligt het oog van die orkaan vanavond in de ‘boeteviering’. Een moment van diepe innerlijke stilte terwijl het leven en de wereld om je heen doordendert terwijl vanbinnen de stilte van de vergeving voelbaar wordt…

          Liked by 1 persoon

  7. Loes zegt:

    Hoi Edwin, met veel bewondering zie ik jou wekelijks in de kerk, je kan je helemaal inleven in de lezingen die je prima doet. Je hebt heel veel respect voor het geloof, dat straalt van je af.
    Het is bijzonder fijn dat je je beter gaat voelen in alle opzichten!
    Warme groet!

    Like

  8. Frank & Bianka zegt:

    Hoi Edwin,
    Het is best weer een poos geleden dat ik hier wat op je blog achter gelaten heb..
    Ik heb juist weer een heel stuk bijgelezen en, evenals voorgaande keren, zit ik soms met kippenvel te lezen wat je schrijft.
    Steeds weer heb ik grote bewondering voor de wijze waarop je de diverse onderwerpen weet te beschrijven en vooral ook bespreekbaar maakt.
    Overigens zoals je ongetwijfeld weet staat het niet achterlaten van een bericht niet gelijk aan niet meer denken aan.. Verre van dat zelfs.
    Ik blijf me ook verbazen over je fysieke maar vooral ook je mentale veerkracht!! Super gewoon.
    Natuurlijk is het, zoals je zelf beschrijft, een weg van ups en downs… maar hoe je hier mee om weet te gaan blijft diep respect afdwingen.
    Ik wens jou/jullie voor de komende tijd dan ook heel veel positieve energie en moed…
    Groet,
    Frank & Bianka

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Frank & Bianka,
      Goed weer van je te horen cq. lezen. En ja natuurlijk weet ik dat en weet ik me ook gedragen door vele mensen die zich niet direct geroepen voelen te reageren op dit blog maar wel met ons mee proberen te leven, een kaarsje voor ons aansteken, ons meenemen in hun gebed en vele andere vormen van betrokkenheid.

      Hartelijke groet en vast tot ziens, Edwin

      Like

  9. Tatiana zegt:

    Mooie omschrijving van het laten zijn met de stilte! Geeft mij kracht dat het ok is om soms geen woorden te hebben en je af te mogen sluiten van andere ‘narigheden’. Ik schrok erg van het bericht van Mark Bokdam, ik zat in mijn zwangerschapsverlof en dus een andere fase in mijn leven en las toen van je blog en je verhaal. Maar wat een kracht voel ik van je berichten. Geen woorden voor….. Sterkte!!!

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      He Tatiana, ‘long time no hear’. Mag ik uit de term ‘zwangerschapsverlof’ concluderen dat je moeder bent geworden? Ik hoop dat het jullie beiden goed gaat en dat je voluit kunt en mag genieten van deze nieuwe fase in je/jullie leven. Alle goeds en vast tot ziens via dit blog en wellicht ooit eens ‘in real life’
      Hartelijke groet, Edwin

      Like

  10. John Jansen zegt:

    Daar stond ik dan, met een fotocamera bij een prachtig bloeiende boom. Komt daar Edwin, mijn buurman van een paar huizen verder aan. Beide waren we het al snel eens, een prachtige boom! Zo ook waren we het eens over het hele mooie stukje “groen” achter onze woningen. Zo stonden we ook even te praten en tussen al die woorden die we spraken hoorde ik dat je zei dat je ziek was, ik had geen idee. Dus informeerde ik naar je ziekte. Het verhaal dat volgde raakte mij zeer.
    Wat weet ik nu over je. Eigenlijk niet echt veel. Een buurman die met zijn zoontje speelt op het veldje achter en bij “de brandweer” werkt. Zijn vrouw Lidewij is altijd heel vriendelijk en aardig. Voor mij twee “no-nonsense” mensen die ik niet goed ken, maar die toch een deel van mijn bestaan uitmaken.
    Er staat aardig wat op je blog en ik ga maar eens wat lezen!
    Ik wens je veel goeds en veel mooie dagen Edwin.
    Hartelijke groet, John & Bertie

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Dag buur(t)man, het was goed elkaar te ontmoeten en ik wens je veel ‘leesplezier’ in de rest van mijn blog, we spreken elkaar er vast wel weer eens over in het groen achter onze woningen. Je schrijft dat ik aangaf dat ik ‘ziek was’. Ik denk dat ik de woorden gebruikt heb ‘ik heb een ziek lichaam’, lees er het volgende blog maar eens over: https://hoiedwin.wordpress.com/2013/11/15/over-ben-en-heb Daar heb ik het verschil proberen te omschrijven tussen ‘ziek zijn’ en een ‘ziek lichaam hebben’.

      Hartelijke groet en tot onze volgende ontmoeting, Edwin

      Like

  11. Marlies zegt:

    Hoi Edwin,

    Bij het opschonen van mijn mailbox kom ik de link tegen naar jouw nog ongelezen blog, inmiddels van al meer dan een maand geleden. Maar dat doet er niet toe, toch mooi om over jouw woorden en het ontbreken van woorden te lezen, of het nu pasen is, of bijna Hemelvaart en Pinksteren. Het is altijd van toepassing, en gelukkig ervaar ik zelf ook steeds meer het genieten van de stilte, alleen of met anderen, zonder die stilte te willen vullen.
    Iets anders wat ik je wilde laten weten; ik biecht het maar eerlijk op, ik heb iets van je ‘gepikt’ nl. binnen een WhatsApp-groep met een aantal vrienden heb ik ‘GoedeNU’ geintroduceerd, en die oogst daar veel bijval. Ik heb er ook eerlijk bij vermeld dat ik ‘m niet zelf heb bedacht;-). Maar wie weet op welke manieren je deze dus nog eens ergens tegenkomt. Het kan niet breed genoeg verspreid worden, nietwaar!?

    Het ga je goed, ik wens je mooie dagen met Hemelvaart en Pinksteren en alle momenten daar naar toe en tussenin!
    Hartelijke groet, Marlies

    Like

  12. HoiEdwin zegt:

    Hoi Marlies,
    Goed van je te horen! En ‘spread the word’, ‘GoedeNu’ rules the world!

    Hartelijke groet, Edwin

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s