Dag vriend-jes en vrien-din-ne-tjes (om het maar eens op z’n Bassie & Adriaans te zeggen) 😜

Het is al weer enige tijd geleden sinds mijn laatste activiteit hier op dit blog. Nu mijn leven in wat kalmer vaarwater terecht is gekomen lijken de blogs wat minder frequent uit mijn vingers te rollen. Met dat ‘rustiger vaarwater’ doel ik op de definitieve afkeuring door het UWV waarmee een nieuwe periode is aangebroken waarin de spanning cq stress ontreekt die de onzekerheid rondom werk en inkomen met zich meebracht. Zo’n definiteve afkeuring heeft uiteraard wel tot gevolg dat er een tijd gekomen is van afscheid nemen van mijn werkomgeving. Komende dinsdag wordt mij een officieel afscheid aangeboden door mijn werkgever waarin we samen de definiteve afkeuring markeren en vorm gaan geven aan het eindigen van mijn werkzaamheden binnen de Veiligheidsregio Zeeland.

Wat overigens ook meespeelt bij dat wat minder bloggen is dat ik facebook ontdekt heb en daar inmiddels ook actief op ben. Wellicht zien we elkaar daar binnenkort ook?

Oja, met een afscheid komen vaak de cadeau’s automatisch mee. Ik voelde me daar wat ongemakkelijk bij, ik heb immers al die jaren keurig netjes betaald gekregen, dus ik heb daar m’n eigen draai aan gegeven waarover je op dit blog de komende maanden nog wel eens zult lezen. Nu alvast wat meer over die ‘eigen draai’ in de vorm van een flyer die meegezonden is naar de genodigden voor mijn afscheid (zie het linkje naar de pdf onderaan dit blog).

Een korte sitrap over hoe het nu gaat. Ik heb al vaker geschreven over dat het lastig is antwoord te geven op de vraag ‘Hoe is het?’ omdat mijn referentiekader wat difuus is. Maar dan toch weer een poging. Het gaat uiteraard met ‘ups’ en ‘downs’ best goed. Ik leef met een aantal stevige beperkingen en die beperkingen leer ik meer en meer kennen. Ik ben erg prikkelgevoelig hetgeen ik in een vorig blog uit heb proberen te leggen met de metafoor van de ‘snelweg’ in jullie hoofd en het ‘zandpad’ in mijn hoofd. Als jij en ik ons in gelijke omstandigheden bevinden, rijden er ‘prikkels’ in de vorm van autotjes die weg op en op jou snelweg is het soms file en vaak niet terwijl het in mijn hoofd altijd file is omdat het zelfs voor een enkele auto lastig rijden is op een zandpad. De tijd heeft me harde lessen geleerd over het omgaan met deze beperking maar ook harde lessen zijn lessen en ik heb er toch redelijk lering uit weten te trekken. Ik ben nu goed in staat om samen met Lidewij in te schatten wanneer iets ‘te veel’ voor me is. Als voorbeeld: laatst was een bevriend stel op bezoek en waar we voorheen twee aan twee konden praten hebben we nu de afspraak dat 1 iemand praat en de rest op dat moment niet. De prikkels van één iemand die tegelijk praat houd ik enige tijd vol terwijl de hoeveelheid prikkels van meerdere mensen die tegelijk praten me in zeer korte tijd lam legt en een gezellige avond reduceert tot een gezellig kwartiertje met de bijbehorende terugslag in de uren en dagen daarna.

Dit wetende ben ik in staat invloed uit te oefenen op de hoeveelheid prikkels die ik ‘ontvang’. Tevens ben ik in staat de keuze te maken of ik die terugslag ergens voor over heb of niet. Je zult me niet op ‘prime-time’ in de stad zien omdat ik de prijs die ik daarvoor moet betalen te hoog vind terwijl ik de prijs met liefde betaal als het gaat om een prikkelrijke activiteit waar onze zoon of mijn vrouw veel zin in heeft. Ook dit ‘accepteren van de prijs’ kent uiteraard z’n beperkingen maar geeft wel zo af en toe de ruimte om eens iets te ondernemen wat voor jullie ‘normaal’ is en voor mij nu een hele opgave is geworden.

En verder; ik heb inmiddels weer een ‘schone’ MRI en helaas ook weer een ritje in de ambulance naar het ziekenhuis achter de rug. Ik zal jullie de lange versie besparen maar kortgezegd veroorzaakte de werking van het littekenweefsel in mijn hersenmassa me zoveel pijn dat alleen stevige pijnstillers (en nee, daar bedoel ik geen asperines mee… 😉 me enige verlichting konden geven. Het was een nogal onaangenaam kennismaken met dit effect van het snijden in mijn brein en helaas zal het naar verwachting niet de laatste keer zijn dat ik dit mee moet maken. We hebben de pijnstilling nu tot onze beschikking waarmee me de volgende keer een ritje met de collega’s van de ambulancedienst (waarvoor dank uiteraard!) waarschijnlijk bespaard blijft.

Dit is ‘m voor nu. Op naar volgende week waarin ik het afscheid nemen van mijn werkomgeving ga ervaren en wellicht biedt dat voldoende om weer eens in de pen te klimmen.

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid.

🖖 Live long and prosper 🖖

Edwin

Afscheid Edwin

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm, Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Dag vriend-jes en vrien-din-ne-tjes (om het maar eens op z’n Bassie & Adriaans te zeggen) 😜

  1. Peter Smir zegt:

    Ha Edwin,

    Dank voor je laatste blog. Net op tijd, ik begon me net zorgen over je te maken. Ondertussen ga ik door om met mindmaps de crisiscommunicatie te innoveren. Tough job but somebody has to do it.
    Diep respect voor je vermogen het proces waar je in zit te beschrijven. Hoewel onze ontmoeting een eenmalige was voel ik me door je woorden aan je verbonden.

    Geniet van het afscheid van de VR. En take it easy. Ik zoel je op op Facebook.
    Hartelijke groet,

    Peter Smit

    Liked by 1 persoon

  2. Tonnie zegt:

    Hoi Edwin,
    Goed weer iets te horen en goed zoals het is. Ik begrijp dat je morgen afscheid neemt van je collega’s in Zeeland. Ze gaan je daar missen, maar dat geldt ook voor je collega’s in het land, waarvan ik er één ben. Aan de andere kant gaan we je ook niet missen, want jouw levensinvulling valt niet te missen. Het is een kans van 1 dat die bij ons beklijft. W’ll keep in touch.
    Groet, Tonnie

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Beste Tonnie,

      Hartelijk dank. Ik mis mijn werk binnen de brandweer cq. VRZ uiteraard flink maar zeker ook de ‘klussen’ die ik binnen het netwerk mocht doen. Jammer dat de uitval zo ‘plotseling’ was want ik had ook graag fatsoenlijk afscheid van jullie genomen. Wellicht rij ik binnenkort nog eens met een collega mee naar het IFV en zien we elkaar nog even.

      Hartelijke groet,

      Edwin

      Like

  3. Tjeu zegt:

    Edwin,
    ondanks dat ik geen auto zelfs rijbewijs heb, maak jij de ‘weg’keuze voor mij ontzettend gemakkelijk. Duizend keer liever rijd ik naast jou op je zandweg.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s