Kroniek van een gebroken geheugen

Lijstjes, stapels lijstjes en een reminderappje liggen voor me op tafel. Na een heerlijke middag kijk ik naar die lijstjes en een klein stapeltje uitgeknipte krantenartikelen. Wat er op die lijstjes, in dat handige ‘reminderappje’(Wunderlist) en in die artikelen staat weet ik amper meer. Of het nou het fysiek snijden in de geheugenkwab, de chemo en/of de bestraling is weet ik niet, maakt me ook niet uit maar feit is dat mijn geheugen nog een procent of 10 werkt en de andere 90 procent niet meer.

In het brein zitten geen zenuwen, laat staan in een weggesneden deel maar pijn doen doet het toch. Een gebroken geheugen doet pijn. Pijn omdat het lastig, irritant, gênant en vreselijk onhandig is. Ik heb vandaag heerlijk op de bank gezeten en m’n zaterdagkrant van A tot Z uitgelezen. Ik ben geïnspireerd door een paar prachtige verdiepende artikelen en boekrecensies. Maar nu, een uur of vier later kan ik me daar nog slechts een paar wazige flarden van herinneren. Ik scheur dat soort artikelen uit met het idee dat ik ze daarna nog eens terug kan lezen. De praktijk is dat ik dat nooit doe omdat het herlezen de houdbaarheid niet verlengt.

‘Schat, als je zo naar de stad gaat wil je dan ook nog even een extra brood meenemen?’ ‘Is goed, doe ik, tot zo’. ‘Schat, waar heb je dat brood neergelegd?’ ‘Sh%&#*@t, wéér vergeten’. Zo ging dat bijna dagelijks en sinds enige tijd liggen er dus lijstjes, bergen lijstjes. Een lijstje voor de boodschappen, een lijstje met naar welke winkels ik toe moet, een lijstje met de punten die ik met de dokter moet bespreken als ik naar een afspraak ga of een lijstje met to-do’s voor de komende week.

En dan gezichten, zo gênant. ‘Hoi Edwin, hoe is het?’ ‘Sorry, ik heb het idee dat wij elkaar kennen maar ik weet niet meer waarvan… ’Och joh, geeft niks, we hebben elkaar laatst daar of daar gesproken of elkaar toen en toen ontmoet’

Die berg lijstjes is nog niet zo erg. Het me niet kunnen herinneren van allerlei leuke momenten van deze dag, van gisteren of van afgelopen week doet soms gewoon pijn, rottig veel pijn. Het voelt als een zegen dat mijn vrouw graag (en vreselijk goed) fotografeert en we dus van alle vakanties een klein fotoalbum hebben. Zo af en toe haal ik er een naar beneden en vraag ‘Schat, vertel eens, hoe was deze vakantie, wat hebben we toen precies gedaan en hoe vonden we dat?’. Als ze dan begint te vertellen komen er wazige flarden boven met zo af en toe een herinnering maar vaker dan dat is er niks meer dan die wazige flard.

Ik gebruik in de titel van dit blog bewust het woord ‘gebroken’ en niet ‘kapot’. ‘Gebroken’ impliceert dat er iets in stukken uiteen gevallen is. Die stukken zijn er dus nog wel. Ik herinner me nog veel van vroeger en er zijn ook stukken bewaard gebleven uit het meer recentere verleden en soms zelfs een paar scherven van de afgelopen maanden, weken en dagen. 90 procent kapot betekend dus ook 10 procent heel, maar helaas niet altijd de 10% die ik zo graag zou willen. De grote scherven van m’n nog beschikbare geheugen herbergen vooral herinneringen van vroeger. Zou het zo aanvoelen als je beginnende Alzheimer hebt? Geen idee maar wat ik er van weet, hoor en lees lijkt er best veel op.

Wohoww….., dit begint een nogal somber blog te worden. Dat is het soms ook, maar zoals het Paasfeest dat we deze dagen vieren twee kanten heeft (dood & leven), heeft ook dit gebroken geheugen twee kanten. De ene, donkere kant, heb ik net beschreven. De andere kant is dat dit me de kans geeft, nee dwingt, meer en meer voluit in dít moment te leven. Steeds meer besef ik me dat dit ene moment, hier en nu, het enige is dat ik heb. Niet omdat mijn prognose zo beroerd slecht is maar omdat ik na dit moment dikke kans heb dat ik me dat voorbijgegane moment niet meer herinner. Ik geniet ten volle van dat inspirerende stuk tekst, van dat boeiende boek, van dat heerlijke moment met m’n gezinnetje omdat ik me steeds meer besef dat ik alleen dán, dáár, op dát moment van dat moment kán genieten omdat het er daarna in mijn geheugen 90% van de tijd niet meer is. Ook dat doet soms rottig pijn maar brengt me ook dat heerlijke leven in dat heerlijke moment, in dat zo veel geprezen Nú.

En dan? Dan gaat de wekker, sta ik op en begin ik aan een volgende vaak heerlijke dag in de overtuiging dat de dag van gisteren vast ook zo’n heerlijke dag is geweest als de dag die nu komen gaat. En of dat ook zo was….., vast wel maar zo niet……., dan is zo’n gebroken geheugen zo gek nog niet….. ;-)) 😂 .

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid. En in het kader van dit blog, dan kan ik ze later nog eens teruglezen….😋

🖖 Live long and prosper 🖖

Edwin

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm, Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Kroniek van een gebroken geheugen

  1. Wilma zegt:

    Hallo Edwin
    Nou als ik je verhaal zo lees heb je nog genoeg geheugen om te schrijven,
    Heel mooi ik heb veel bewondering voor je.
    Groetjes Wilma .

    Liked by 1 persoon

    • HoiEdwin zegt:

      Phoe, ‘bewondering’, laten we dat maar niet doen, ’t is zo’n groot woord waar ik nooit aan kan voldoen. Prettig te lezen dat je het een mooi blog vind, dank voor het compliment! 🖖

      Like

  2. Carl de Hulsters zegt:

    Hallo Edwin,
    In deze Paastijd zoals je zelf schrijft is dood en leven vlak bij elkaar. Zoals vandaag en morgen ook elkaar opvolgen, vol bewondering kijk jij uit naar de nieuwe dag, die hopelijk weer een heerlijk dag wordt. Een dag als gisteren waarvan je niet zeker meer weet of deze ook zo heerlijk was, maar zo zie je hem wel.
    Edwin, hopelijk volgen de heerlijke dagen elkaar op, alle goeds.
    Met vriendelijke groet,
    Carl

    Liked by 1 persoon

  3. Hanny Jansen zegt:

    Dag Edwin, dank voor je verhaal! Nu begrijp ik beter je reageren of eigenlijk niet reageren. Ik zie je altijd in de kerk. Je (her)kent mij niet, dat is niet erg. Ik wil je graag een hart onder de riem steken. Heb veel respect voor de manier waarop jij ook met dit gevolg van je ziekte omgaat. Ben blij voor je dat je zo’n fijn gezin hebt! Geniet van het leven!
    groet, Hanny

    Like

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Hanny, dit is precies waarom ik het woord ‘gênant’ heb gebruikt in dit blog. Dank voor je getoonde respect en spreek me de volgende keer even aan als we elkaar zien dan heb ik (voor dat moment) even een gezicht bij je reactie. Hartelijke groet, Edwin

      Like

  4. Jan Kwant zegt:

    Hoi Edwin,
    Dank voor je blog en voor het feit dat je mij een paar maanden geleden het drukkertje gaf om ook mijn verhalen te publiceren. Bedankt ook voor je mooie reactie in mijn gastenboek. Nu ik dit schrijf heb ik het “Erbarme Dich” uit de Matthaus Passion van Bach op staan en daarbij zijn mijn gedachten bij jou en je familie. Zoals je waarschijnlijk nog wel weet gaan een aantal van mijn blogs over problemen met het geheugen en daar speelde dit muziekstuk ook een rol in.
    (en anders…in het kader van dit blog, dan kan ik ze later nog eens teruglezen….😋….)

    Nu ik jouw verhaal lees raak ik ontroerd door de manier waarop je er over schrijft. Tegelijk ben ik blij dat er ook humor bij jou te vinden is en dat je het (op papier in elk geval) af kunt met het understatement “doet soms gewoon pijn, rottig veel pijn.”
    Ik bid jou, en al je geliefden om je heen, de zegen van God toe die jullie nooit vergeet.

    Hartelijke groet,

    Jan Kwant

    Liked by 1 persoon

    • HoiEdwin zegt:

      Hoi Jan, Graag gedaan (blog & ‘drukkertje’). Graag gedaan, vooral dat ‘drukkertje’ want je schrijft mooi en weet dat op een hele mooie manier te combineren met muziek. Dank voor je gedachten en gebed. Hartelijke groet, Edwin

      Like

  5. bewustzin zegt:

    Wat ontzettend knap en ontroerend ook: dat je in datgene wat je logischerwijze als een vloek zou kunnen ervaren ook de zegening ziet. Het laat zich lezen of je ook dit met een zekere luchtigheid ervaart, niet hangt aan het verleden (want dat lukt immers niet…), maar elke dag in volle verwachting van wat komen zal ervaren kan. Diep respect dat je ook dit neemt zoals het valt!

    Liked by 1 persoon

    • HoiEdwin zegt:

      Dank Els. De mensen die me van nabij kennen zullen glimlachen bij je bericht. Zij weten wel beter en kennen me als een hopeloze nostalgicus. Ik kan uren zwijmelen bij m’n doosje logboeken van scoutingkampen uit m’n pubertijd, zwijmelen bij oude vakantiefoto’s en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar je hebt ook gelijk hoor, ik hang niet aan de dag van gisteren die ik grotendeels vergeten ben en ga voluit voor de dag die voor m’n voeten ligt. In dit geval een dag met een MRI op de agenda en daarna een heerlijk zonnetje terwijl het weekje wachten op de uitslag dan begint. 😬

      Like

  6. bewustzin zegt:

    Hoewel ieder kan meevoelen, maar niemand volledig kan invoelen hoe dat voor jou voelt, lijkt het me alleszins begrijpelijk dat je die fysieke vastleggingen koestert! Maar ik zou me juist zo voor kunnen stellen dat sommige oude foto’s aanvoelen als hervonden schatten. Dat je leven niet meer zonder medisch traject bestaat, bewijst de laatste zin in je reactie. Ik wens je daar heel veel sterkte mee en vooral ook met wat nog komen gaat…

    Je blog bracht me spontaan op wat dichtregels en hoewel ik ze oprecht uit empathie heb geschreven, hoop ik dat het op jou niet cru overkomt:

    De man verloor steeds meer in de draaikolk van de tijd
    en zoetjes aan raakte hij ook telkens wat stukjes van zichzelf kwijt.
    Hoewel hij van tijd tot tijd op zoek is naar hoe hij was, gisteren, als kind:
    de mooiste momenten zijn die waarop hij zichzelf weer terugvindt.

    Liked by 1 persoon

  7. HoiEdwin zegt:

    Wauw, een personalized poem, thanks! 🖖

    Liked by 1 persoon

  8. Bill Monkau zegt:

    Dag Edwin,

    Zoals jij met de taal omspringt, is op zichzelf heilzaam. Inspireert mij tot de volgende strofe:

    Blik om wezenloos mee uit het raam te staren.
    Grijs trottoir van platgetreden beleefdheidsvormen.
    Verlangen naar de boom des goeds.
    Verlangen naar de hemel,
    naar licht in de duisternis.
    Alles is er … hier en nu
    Geregisseerd door de Bron des Levens.

    Van hart tot hart,

    Bill Monkau
    te Middelburg

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s