En toen ging de telefoon…..📞

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm. Bookmark de permalink .

Een reactie op En toen ging de telefoon…..📞

  1. Bill. A. Monkau zegt:

    Mijn gebed voor Edwin van Dijk,

    Het leven is als sneeuw, ge kunt het niet bewaren. Zodra onze reis begint, nestelt de dood zich in ons natuurlijk laadruim. En maakt zich met onze organen vertrouwd. Dagelijks vindt in ons lichaam celdood plaats. Totdat het fatale moment erop volgt. En we het begeven. Zoals schaduw bij het licht hoort, zo worden wij door de dood geschaduwd. Gelukkig degene bij wie dat besef tot een schoon leven geleid heeft.

    Elk mens loopt zo dus zijn levenspad;
    onderweg komt het medemensen tegen;
    jij hebt in je gezin het geluk van een grote schat;
    daarover heb je nooit gezwegen.

    Al enkele jaren is je pad zigzaggend en golvend,
    kun je moeilijk zien wat er precies voor je ligt;
    niettemin moedig de glooiingen volgend,
    ook al loopt de weg straks dicht.

    Zijpaden bewandeld die je als mens
    vast en zeker af en toe moest begaan;
    steeds alert en steevast realiserend de wens
    uit te komen op het pad van jouw bestaan.

    Het rechte deel van ons pad
    moet heel belangrijk zijn;
    afhankelijk van de betekenis die je erop plakt
    verbergen zich in de zijwegen de onvermijdelijke pijn.

    Het verdriet en gemis, de liefde en haat –
    op je levensweg kom je nog van alles tegen;
    is naar jouw gevoel de ontwikkeling wat laat,
    volgens je blog heel sterk, mooi en gedegen.

    Wees dan ook trots op hetgeen
    je levensloop je ook nu schenkt;
    en weet dat er in het algemeen,
    waar ook, iemand aan je denkt.

    Nu eens zijn het de dierbaren in je leven,
    dan weer is het een leraar of een vriendin;
    geheid dat allen je lieflijke steun willen geven
    en dat geeft jouw bestaan bijna altijd zin.

    Ik, 76, op basis van mijn conditie nog niet uitgelopen,
    maar beseffend: mijn levensweg nadert z’n statistisch eind.
    Hoewel de tijd ook voor jou te snel is voorbijgevlogen,
    hoop ik dat jij, al was het alleen maar om je dierbaren, niet verdwijnt.

    Zo wandelen wij, zij het virtueel, samen
    en dat op zich maakt mij bijzonder blij;
    Eindigt een gebed met Amen,
    dit vers met veel hartelijks voor jou – van mij!

    B. Monkau – Middelburg, maandag 12 februari 2018

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s