Heb je even?

Beste kanker, heb je even? Ik wil graag eens met je praten. Toen we elkaar in oktober 2013 leerden kennen dacht niemand dat we het lang zouden uithouden samen😳. Ze gaven ons hooguit anderhalf jaar, langer zouden we het niet redden met elkaar😱. En kijk ons nu eens, we zijn samen al zo’n 4,5 jaar verder💪🏻. Ik heb het best vaak over je met m’n vrienden, geliefden💗, familie en vele anderen in een gesprek, via een blog, een mailwisseling of snoetboek. Er knaagt echter iets, al een tijdje, ik heb het dan wel veel óver je maar praat eigenlijk nooit ‘mét’ je🤔. Ik wil dat wel graag, eens met je praten, me in je verdiepen en echt oprecht aandacht aan je geven zonder dat het alleen maar gaat over het effect dat je hebt op dit lichaam waarin ik nu bijna 45 jaar woon en jij ook een plekje gevonden hebt. Toen je voor het eerst binnenkwam in dit aangename huisje heb ik je er hardhandig😢 uitgezet. Zo hardhandig dat ik dit huisje ook flink beschadigd heb, de littekens😰 zijn daarvan het meest onschuldige maar wel meest zichtbare bewijs.

Echt praten hebben we nooit gedaan. Je bent hier en ik heb ten diepste geen idee waarom. Samen gaan we het niet redden in dit huisje maar zoals in elke goede relatie, is een goed begrip van en over elkaar, de basis voor een gezonde en duurzame vorm van samenleven maar we zitten nu op een route die leidt naar het sterven😖 van dit lichaam waarmee voor jou je bestaansgrond wegvalt. Voor dat wat ik ten diepste bén is dat anders. Mijn bestaan als ‘mens’ is een samengaan van dit lichaam en dat, noem het ‘grace’, van waaruit ik voortkom, nooit van afgescheiden ben geweest en straks weer, los van dit dan gestorven lichaam, in terugkeer zoals een golf nooit afgescheiden is van de zee en er weer in terugkeert als het tijd is om op te houden ‘golf’ te zijn. Ik zou me daar triomfantelijk over kunnen voelen, het als gerechtigheid kunnen zien of als een kleuter m’n tong uit kunnen steken en ‘lekker puh🖕🏼’ naar je kunnen roepen maar dat wil ik niet, zo voelt het niet en dat doe ik dus ook niet. Liever wil ik met je praten, je begrijpen, van je leren en zo samen een weg vinden waarin we beiden voort kunnen op het pad dat bij ons past.

Met je praten…..ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen, ik loop dan tegen mijn eigen onvermogen😤 aan om echt contact👥 met je te maken. Ik herken de vele projecties van anderen die je over je heen krijgt. Mensen vinden je ‘vreselijk’, vinden je ‘erg’, ‘verschrikkelijk’ en zo nog veel meer labels die niet zozeer over jou gaan maar vooral over hun eigen diepste angsten, trauma’s of onzekerheden. Ik ben blij en dankbaar🙏🏾 dat ik het herken als die woorden over jou geschreven of gesproken worden en dat ik ze ook zelf herkende als ze, zeker in het begin van onze relatie, in mijn gedachten opkwamen. Dit inzicht maakt dat ik je niet vol laat plakken met mijn eigen of andermans labels en mijn blik op jou daardoor niet vertroebeld wordt. Dit maakt echter nog niet dat ik je volledig scherp kan zien👀, je nog niet kraakhelder versta👂🏾. Je wilt me wellicht van alles laten zien, iets vertellen maar ik zie je (nog) niet scherp genoeg en luister wel maar versta je (nog) niet.

‘Geloof’ is een woord dat als het geladen is met intentie, kracht en overtuiging het vermogen heeft zich in dit leven te manifesteren. Dik vier jaar geleden vertelde iemand in een witte jas me dat ik ongeneselijk ziek was en een half jaar geleden vertelde weer iemand in een witte jas me dat ik terminal ziek was en ik geloof(de) dat. Zo’n boodschap, die woorden, zijn zomaar ‘waar’ als ze tegen je uitgesproken worden, je gaat er zomaar in geloven🤔. Ik zou net zo goed kunnen geloven dat dit goed verzorgde lichaam met dit state-of-the-art immuunsysteem💪🏽 heel goed in staat is voor zichzelf te zorgen en het verder leven van dit lichaam mogelijk te maken zoals het elke dag doet door allerlei bedreigingen ingenieus onschadelijk te maken.

Maar beste kanker, voor dat laatste stukje, voor dat ‘geloven in’ heb ik het nodig je te begrijpen, dat wat je me te leren hebt te verstaan en diep vanbinnen tot me te nemen. Het lukt me (nog) niet maar ik ben wel bereid om stil te zijn en langzaam, zachtjes en geduldig naar je te luisteren en je op die manier daadwerkelijk te verstaan en wie weet dat we dan pas, na al die jaren, voor het eerst echt kennis kunnen maken met elkaar.

Of ik je nou wel ga verstaan of niet, ik wil je graag wat zeggen, iets meegeven🎁, iets ‘schoonmaken’ tussen ons. Wie weet sterft✝ dit lichaam de komende dagen of weken en als dat zo is zullen mensen zeggen ’hij is gestorven aan kanker’ en ze zullen weer van alles van je vinden, allerlei labels op je plakken die niet van jou zijn en ook zeker niet van mij zijn. Wat ik je wil schenken zijn twee woorden, het eerste woord, dat me dierbaar is, is een woord, dat ontspringt uit dat wat ik ten diepste ben, dat van waaruit ik dit leven leef, dat soms aangeduid wordt als God, als ‘de Liefde💟’ of als ‘Genade’ en mij straks, na het sterven van dit lichaam, weer tot zich neemt zonder dat ik er ooit echt afgescheiden van ben geweest🙏🏾. Dit eerste woord dat ik je wil schenken is ‘vergeving’. Ik ‘vergeef’ je ten diepste jou aanwezigheid in mijn leven en het effect dat je hebt op het lichaam waarin ik leef en de veel kortere tijd dan gedacht en gehoopt die ik door jou aanwezigheid met dit lichaam hier op deze aarde leven kan.

Het tweede woord dat daar bij hoort is ‘dankbaarheid’. Ik vergeef je niet alleen, je hebt mijn vergeving ten diepste niet eens nodig, juist ik🤔 heb het vooral nodig jou te vergeven om iets ‘schoon’ te maken tussen ons. Ik bedank je voor alles wat je me gebracht hebt. Je hebt een beter mens van me gemaakt👌🏼. Je hebt ervoor gezorgd dat ik op een heel andere wijze dan als voorheen , op een veel betekenisvollere wijze, invulling heb mogen geven aan dat voor mij zo belangrijke woord ‘dienstbaarheid’. Ik ben dankzij jou een blog gaan schrijven en heb daarmee iets toe mogen voegen aan de levens van vele mensen om mij heen. Ik heb mogen ervaren dat ik vele mensen via dat blog aan heb mogen raken op een niveau dat qua intimiteit, warmte, liefde, echtheid, niet in de buurt komt van hoe ik voor jou komst mensen nabij kon en mocht zijn. Dank je wel🙏🏾 dus voor al wat je mij, en daarmee al die mensen die ik via jou heb mogen aanraken, hebt gegeven en ik wens het je toe dat je verschoont blijft van al die labels die je ongewild opgeplakt krijgt en je op die manier, ook als dit lichaam en daarmee mijn blog straks niet meer is, betekenis kunt blijven geven aan al die mensen die op welke wijze dan ook in hun leven met jou te maken krijgen.

Ik vroeg je ‘heb je even?’, wilde even met je praten. Ik ben blij dat je even tijd had en dat we in gesprek zijn geraakt. Ik vind het prettig zo met je te praten en zal m’n best doen niet alleen aan jou te vragen of je ‘even hebt’ maar ook zelf tijd voor je te maken en goed naar je te luisteren en je ten diepste proberen te verstaan. Nogmaals dank, tot de volgende keer👋🏾, ik zie er naar uit.

pax et Bonum, Edwin

Advertenties

Over HoiEdwin

'HoiEdwin' is een dynamische (begin) veertiger die vindt dat hij niet te vangen is in een tekstblokje. Toch een knullige poging: voor zover het me lukt mezelf, man, vader, Trekkie (echt waar), levensgenieter i.o., gezinsfan, kerstfanaat, (voormalig) HOvD, was werkzaam bij Veiligheidsregio Zeeland en helaas lid van de 'medische molen' na een epileptisch insult dat op 4 oktober '13 de aankondiging leek te zijn van een hersentumor die op 7 februari '14 verwijderd is, de nodige nabehandeling (chemo & bestraling) nodig heeft gehad en een niet al te beste prognose heeft opgeleverd. Hier probeer ik via het blog www.hoiedwin.wordpress.com breedte, diepte en duiding aan te geven. En daarnaast schrijf ik nog wel eens wat andere zaken in m'n blogs die me bezighouden, interesseren of waar ik iets van meen te moeten en/of mogen vinden... ;-)
Dit bericht werd geplaatst in Brainstorm. Bookmark de permalink .

7 reacties op Heb je even?

  1. K.G. Prent zegt:

    HEB JE EVEN ? Edwin bedankt voor je mail, ik blijf je gedenken

    in mijn dagelijkse gebeden . Hartelijke groet Karel

    Liked by 1 persoon

  2. marco zegt:

    hoi edwin

    wat heb je deze blog weer mooi geschreven zoals elke blog
    een diepe buiging en veel respect hoe jij dit elke keer weer weet te verwoorden

    mvg
    marco

    Liked by 1 persoon

  3. Marlies Lampert zegt:

    Bedankt Edwin voor je grote voorbeeld in echtheid waarmee je ook mij enorm wist en weet te raken. Bedankt voor je visie hoe je in het leven en in het sterven van je lichamelijke ‘huis’ en het blijven van je ziel (of zoals jij het noemt Liefde of Genade) staat. De titel ‘some other place, somewhere, some other time’ van Alan Parsons Project komt acuut in mijn hoofd op. In alle vertrouwen: tot daar!

    Like

  4. Heleen Alders zegt:

    Lieve Edwin, wat moet je toch een enorme rust en ruimte in jezelf hebben om deze woorden te laten ontstaan. Ik wens je nog mooie heilzame innerlijke gesprekken toe. En ik neem die woorden ook mee naar mijn eigen ruimte.

    Liked by 1 persoon

  5. Jan Witvoet zegt:

    Zit hier als eerste achter mijn bureau en lees je bericht nu (pas) (in de baas zijn tijd ja). Gaat mijn dag (positief) beinvloeden denk ik. Thx!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s