Gedichten

 

Gedichten die ik heb geschreven als verwerking van mijn periode in Bosnië-Herzegovina in1995.

Gedichten die ik heb geschreven als verwerking van mijn periode in Bosnië-Herzegovina in1995.

Waarom schrijnen mensen weg, gezichten zijn zo stug.

Op zegen grote rotsen draaft de angst hen toe, leider en zijn volk, beiden zijn zo moe.

Kunnen zij nog verder, ligt een toekomst voor hen uit, hoe zal die eruit zien, ellende, een weg hieruit?

Zeven grote rotsen symboliseren angst, het volk dat weet niet alles, de leider voelt hun angst.

De eerste rots heet anders, de tweede rots heet pijn, de derde genaamd vroeger, de vierde voelt zich fijn, de vijfde is vergeten, de zesde nog steeds kwaad, de zevende voedt allen elementaire haat.

De rotsen overbruggen, is als het bedwingen van jezelf, velen zullen volgen als de eerste is geteld.

De eerste die moet gaan, met lood om nek en schoen. Waarom zal hij gaan? Zijn volk dat zegt ‘niét doen!’.

Geloof en hoop in vrede, liefde is zijn wens. Aan ’t eind van zeven toppen, de zevende het zwaarst, wacht dan zijn beloning, de vrede vindt zijn plaats.

Koester nu zijn offer, zijn leven wat zo kort. Hij heeft ons gegeven, waar het ons aan schort.

Zijn zal zijn woorden vinden, in de mond van ieder kind. Eerst zal hij je zeggen, hé je bent mijn vriend.

‘Ja’ is een goed antwoord, nee gaat bergen terug en vrede gaat dan dood.



Even alleen, met de waarheid om mij heen.

Even alleen, met de dwaasheid om mij heen.

Even alleen, en verschillen…..? Ik vind er geen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s