Verwonderd, verbijsterd en dankbaar🙏🏾 tóch weer een nieuwe dag🌅

Wederom voor de ‘niet-Snoetbookers’🙀 onder ons een paar krabbels✍🏽 vanaf ‘Snoetbook’ naar Blogformat🖖🏼

Wij mannen kijken graag in die donkere misterieuze ogen die we de ogen van een vrouw noemen😍. Bijna net zo mooi is het kijken in de dogen een arts terwsijl zijn lippen verbaasd stamelen ‘je verbaasd me al laren en het houdt met dat verbazen😳 maar niet op’💪🏽. Dit was een halve dag nadat ik m’n ogen open mocht en kon doen en vol blijdschap dacht ‘Yes, lekker tóch wéér een dag🙏🏾. Ik had er op dat vroege moment in de ochtend door een ontbrekend geheugen aan de ca. 24 uur daarvoor)nog geen flauw benul van hóé bijzonder deze dag eigenlijk was……😧. Een appje naarLidewij met de boodschap:’he lief, ik ben ff de stad in voor een boodschapje,hoop dat je lekker geslapen hebt’, sloeg in als een bom💣en pas enige tijd later kwam met stukjes en beetje bijme binnen hoe de dag daarvoor ver lopen was. Nog steeds herinner ik me nagenoeg niks op wat flarden na en helaas…….🤕het creperen is er weer wel diep ingeprent😭. ManoMan, wat kun je een pijn hebben voordat medicatie aanslaat. Gelukkig deed het dit wel en ben ik in slaap gebracht met het idee dat ik daar niet meer uit wakker zou worden. Kortom, ‘neem afscheid’ was de boodschap aan gezin en familie gaf de arts aan en stel vrienden en anderen in staat dat ook te doen.
En tja, toen werd ik wakker👋🏾.om een paar uurtjes en espressootjes later naar de stad te gaan😅. Wat volgde was een fantatische maar vooral ook uiterst verwarrende dag voor zowel m’n geliefden als voor mezelf. Wat nu volgt is een geduldig afwachtend op dat wat nu heel dichtbij is en met het uur een beetje dichterbij komt. Het bestaat uit het nog meer besef van ‘houden😍 van’, ‘dankbaar 🙏🏾zijn voor’ en vertrouwen hebbenop een door het Paasfeest aangelicht pad dat ik straks hand in hand met Hembewandelen mag✝.

En toen? En toen Was plots ook een hoop pret want een onderhoudsdosering morgine om de hoofdpijn op afstand te houden, is een pretpakket waar geen cabaretier tegenop kan😂.

En toen, en toen, en toen? En toen was er vanochtend
Nogmaals het begin van een nieuwe dag, vele warme gebaren die hierheen stromen en ook ‘gewoon’ ook een ‘gewone’ dag met allehande lekkers, een hoop spierpijn van twee dagen (letterlijk) krom liggen van de pijn en het nemen van ‘dat wat komt’ zoals het komt enhet liefst tóch nog een béétje extra. We krijgen allemaal één dag tegelijk en zelfs dat weet niemand bij de morgenstond🌅helemaal zeker. Hoeveel dagen/uren ik nog door mag in bessuretijd dprobeer ik te laten ‘zijn’ zoals het komt én te aanvaarden zoals het komt terwijl ik jullie tegelijk vrijelijk, nogmaals,vol vertrouwen,genegenheid& dankbaarheid vraag om jullie gebed en/of goede wensen voor mij en de mijnen om een rustig(er) ‘op weg mogen en kunnen gaan’ en voor hen die ik zo liefheb een zachte landing in de tijd die komen gaat🙏🏾’

 

Pax et Bonum,

Edwin

Advertenties
Geplaatst in Brainstorm | 4 reacties

Ieniemienieblogje over Oe’st’noe?

 

Voor de ‘niet-Snoetbookers’ onder ons een paar woorden vanaf Snoetbook in blogformaat:🖖🏼

Ziezo, na toch wel een hoop scepsis🤔 mijnerzijds over dat ‘zwachtelen’ van m’n volgelopen pootjes🙀 blijkt het nog te werken ook💪🏽. Na een week pas ik ineens weer in m’n bare-foot-shoes🙌🏻, deels gezwachteld maar al wel mét blote tenen🤘. Geeft me weer wat ruimte zodat ik met het beetje energie dat nog over is toch nog ff naar buiten kan😎 en manoman wat is dát genieten🙏🏾 zowel in de late nacht🌌 als de vogels🕊 nog moeten beginnen, als overdag als de 🌼natuur🌸 zich in dit jaargetijde🌞 in haar volle glorie aan ons openbaart😍.

Ff kort over ‘Hoe is het?’; redelijk stabiel👌🏼, om de paar dagen zoveel ‘gepruttel’😓& ‘gerommel😢’ in m’n hoofd dat extra medicatie💊 nodig is😤 met helaas een bak met bijwerkingen😱 (zoals amper slapen ‘s-nachts😳 en de rest bespaar ik je), mentaal uiteraard zo af en toe wat ‘ups en downs’ nog steeds redelijk ‘het mannetje💪’ en wat mij betreft dus ‘so far so good🖖🏼’ en vanuit deze goede dag op naar wie weet toch nóg weer🤗 weer een mooie volgende dag🌅 die ik noó steeds vol levenslust weet te be-Leven❣image

Geplaatst in Brainstorm | 3 reacties

Heb je even?

Beste kanker, heb je even? Ik wil graag eens met je praten. Toen we elkaar in oktober 2013 leerden kennen dacht niemand dat we het lang zouden uithouden samen😳. Ze gaven ons hooguit anderhalf jaar, langer zouden we het niet redden met elkaar😱. En kijk ons nu eens, we zijn samen al zo’n 4,5 jaar verder💪🏻. Ik heb het best vaak over je met m’n vrienden, geliefden💗, familie en vele anderen in een gesprek, via een blog, een mailwisseling of snoetboek. Er knaagt echter iets, al een tijdje, ik heb het dan wel veel óver je maar praat eigenlijk nooit ‘mét’ je🤔. Ik wil dat wel graag, eens met je praten, me in je verdiepen en echt oprecht aandacht aan je geven zonder dat het alleen maar gaat over het effect dat je hebt op dit lichaam waarin ik nu bijna 45 jaar woon en jij ook een plekje gevonden hebt. Toen je voor het eerst binnenkwam in dit aangename huisje heb ik je er hardhandig😢 uitgezet. Zo hardhandig dat ik dit huisje ook flink beschadigd heb, de littekens😰 zijn daarvan het meest onschuldige maar wel meest zichtbare bewijs.

Echt praten hebben we nooit gedaan. Je bent hier en ik heb ten diepste geen idee waarom. Samen gaan we het niet redden in dit huisje maar zoals in elke goede relatie, is een goed begrip van en over elkaar, de basis voor een gezonde en duurzame vorm van samenleven maar we zitten nu op een route die leidt naar het sterven😖 van dit lichaam waarmee voor jou je bestaansgrond wegvalt. Voor dat wat ik ten diepste bén is dat anders. Mijn bestaan als ‘mens’ is een samengaan van dit lichaam en dat, noem het ‘grace’, van waaruit ik voortkom, nooit van afgescheiden ben geweest en straks weer, los van dit dan gestorven lichaam, in terugkeer zoals een golf nooit afgescheiden is van de zee en er weer in terugkeert als het tijd is om op te houden ‘golf’ te zijn. Ik zou me daar triomfantelijk over kunnen voelen, het als gerechtigheid kunnen zien of als een kleuter m’n tong uit kunnen steken en ‘lekker puh🖕🏼’ naar je kunnen roepen maar dat wil ik niet, zo voelt het niet en dat doe ik dus ook niet. Liever wil ik met je praten, je begrijpen, van je leren en zo samen een weg vinden waarin we beiden voort kunnen op het pad dat bij ons past.

Met je praten…..ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen, ik loop dan tegen mijn eigen onvermogen😤 aan om echt contact👥 met je te maken. Ik herken de vele projecties van anderen die je over je heen krijgt. Mensen vinden je ‘vreselijk’, vinden je ‘erg’, ‘verschrikkelijk’ en zo nog veel meer labels die niet zozeer over jou gaan maar vooral over hun eigen diepste angsten, trauma’s of onzekerheden. Ik ben blij en dankbaar🙏🏾 dat ik het herken als die woorden over jou geschreven of gesproken worden en dat ik ze ook zelf herkende als ze, zeker in het begin van onze relatie, in mijn gedachten opkwamen. Dit inzicht maakt dat ik je niet vol laat plakken met mijn eigen of andermans labels en mijn blik op jou daardoor niet vertroebeld wordt. Dit maakt echter nog niet dat ik je volledig scherp kan zien👀, je nog niet kraakhelder versta👂🏾. Je wilt me wellicht van alles laten zien, iets vertellen maar ik zie je (nog) niet scherp genoeg en luister wel maar versta je (nog) niet.

‘Geloof’ is een woord dat als het geladen is met intentie, kracht en overtuiging het vermogen heeft zich in dit leven te manifesteren. Dik vier jaar geleden vertelde iemand in een witte jas me dat ik ongeneselijk ziek was en een half jaar geleden vertelde weer iemand in een witte jas me dat ik terminal ziek was en ik geloof(de) dat. Zo’n boodschap, die woorden, zijn zomaar ‘waar’ als ze tegen je uitgesproken worden, je gaat er zomaar in geloven🤔. Ik zou net zo goed kunnen geloven dat dit goed verzorgde lichaam met dit state-of-the-art immuunsysteem💪🏽 heel goed in staat is voor zichzelf te zorgen en het verder leven van dit lichaam mogelijk te maken zoals het elke dag doet door allerlei bedreigingen ingenieus onschadelijk te maken.

Maar beste kanker, voor dat laatste stukje, voor dat ‘geloven in’ heb ik het nodig je te begrijpen, dat wat je me te leren hebt te verstaan en diep vanbinnen tot me te nemen. Het lukt me (nog) niet maar ik ben wel bereid om stil te zijn en langzaam, zachtjes en geduldig naar je te luisteren en je op die manier daadwerkelijk te verstaan en wie weet dat we dan pas, na al die jaren, voor het eerst echt kennis kunnen maken met elkaar.

Of ik je nou wel ga verstaan of niet, ik wil je graag wat zeggen, iets meegeven🎁, iets ‘schoonmaken’ tussen ons. Wie weet sterft✝ dit lichaam de komende dagen of weken en als dat zo is zullen mensen zeggen ’hij is gestorven aan kanker’ en ze zullen weer van alles van je vinden, allerlei labels op je plakken die niet van jou zijn en ook zeker niet van mij zijn. Wat ik je wil schenken zijn twee woorden, het eerste woord, dat me dierbaar is, is een woord, dat ontspringt uit dat wat ik ten diepste ben, dat van waaruit ik dit leven leef, dat soms aangeduid wordt als God, als ‘de Liefde💟’ of als ‘Genade’ en mij straks, na het sterven van dit lichaam, weer tot zich neemt zonder dat ik er ooit echt afgescheiden van ben geweest🙏🏾. Dit eerste woord dat ik je wil schenken is ‘vergeving’. Ik ‘vergeef’ je ten diepste jou aanwezigheid in mijn leven en het effect dat je hebt op het lichaam waarin ik leef en de veel kortere tijd dan gedacht en gehoopt die ik door jou aanwezigheid met dit lichaam hier op deze aarde leven kan.

Het tweede woord dat daar bij hoort is ‘dankbaarheid’. Ik vergeef je niet alleen, je hebt mijn vergeving ten diepste niet eens nodig, juist ik🤔 heb het vooral nodig jou te vergeven om iets ‘schoon’ te maken tussen ons. Ik bedank je voor alles wat je me gebracht hebt. Je hebt een beter mens van me gemaakt👌🏼. Je hebt ervoor gezorgd dat ik op een heel andere wijze dan als voorheen , op een veel betekenisvollere wijze, invulling heb mogen geven aan dat voor mij zo belangrijke woord ‘dienstbaarheid’. Ik ben dankzij jou een blog gaan schrijven en heb daarmee iets toe mogen voegen aan de levens van vele mensen om mij heen. Ik heb mogen ervaren dat ik vele mensen via dat blog aan heb mogen raken op een niveau dat qua intimiteit, warmte, liefde, echtheid, niet in de buurt komt van hoe ik voor jou komst mensen nabij kon en mocht zijn. Dank je wel🙏🏾 dus voor al wat je mij, en daarmee al die mensen die ik via jou heb mogen aanraken, hebt gegeven en ik wens het je toe dat je verschoont blijft van al die labels die je ongewild opgeplakt krijgt en je op die manier, ook als dit lichaam en daarmee mijn blog straks niet meer is, betekenis kunt blijven geven aan al die mensen die op welke wijze dan ook in hun leven met jou te maken krijgen.

Ik vroeg je ‘heb je even?’, wilde even met je praten. Ik ben blij dat je even tijd had en dat we in gesprek zijn geraakt. Ik vind het prettig zo met je te praten en zal m’n best doen niet alleen aan jou te vragen of je ‘even hebt’ maar ook zelf tijd voor je te maken en goed naar je te luisteren en je ten diepste proberen te verstaan. Nogmaals dank, tot de volgende keer👋🏾, ik zie er naar uit.

pax et Bonum, Edwin

Geplaatst in Brainstorm | 7 reacties

About a calling light in the distance which is calling me home.

Afgelopen week openbaarde de magie🕯 van het leven zich op een wel heel bijzonder wijze. Een ingeving van mij lief💑 bracht me ertoe het aan te durven met een goede vriend🤝 naar een klein intiem blues-optreden🎙 van Elles Bailey te gaan.  De hele setting aldaar sloot naadloos aan bij wat ik nog aankan, de zaal was slechts halfvol, het geluid niet te hard, de belichting rustig en de blues zoals de blues hoort te zijn; warm💞, rouw, beminnend en meeslepend. En toen gebeurde het. Het optreden was klaar, de toegift🎤 gespeeld en publiek en band hadden een mooie avond achter de rug. Toen kwam Elles toch nog met een laatste nummer dat ‘nog gespeeld moest worden’. Het nummer ging over een overleden vriend die haar vertelde over zijn aanstaand sterven😟 en toen ze begon te zingen hoorde ik de tekst met mijn oren👂 maar verstond het en hoorde het op een heel ander niveau diep in dat stukje van mijn hart❤️ dat net als bij jou altijd puur en onbezoedeld is geweest en gebleven. Warme tranen vloeiden zachtjes vanuit m’n ogen omlaag toen ik haar de woorden hoorde zingen die me zo eigen zijn, zo van mijzelf zijn en zo resoneren met hoe ik omga met the comming passing. Ze zong de woorden die haar vriend haar vertelde; ‘There is a light✨ in the distance and it’s calling me home’, ‘I’m not afraid this broken body soon is better of on it’s own’ & ‘ These scars tell the tail but not the whole story, about moment of pain but not about this lifetime of glory🙏🏻’. Stel je hierbij het warme ritme van de Blues en een mooie vrouwenstem voor. Na het nummer was het optreden klaar en ik bleef zitten op mijn barkruk in de zaal want het er was nog ‘iets’ te doen wat zich al snel voordeed. Elles, de zangeres kwam de zaal in en ik schoot haar aan met een paar korte woorden en een welgemeend dankjewel voor dit hele bijzondere moment waarmee ze een dying man and his best friend a very special night’ had bezorgd. En ja, weer vloeiden en tranen uit een viertal ogen en volgde er een warme knuffel tussen Elles en mijzelf. En toen; the amazing story continues……👉🏾; de volgende ochtend ben ik gaan zoeken naar het nummer en de songtekst maar het bleek onvindbaar op het wwweb. Via haar website heb ik haar een bericht✍🏾 gestuurd met de vraag naar het nummer en de lyrics. Het snelle antwoord was net zo verbazingwekkend als dat het nummer de avond ervoor was. Ze mailde me dat ze het nummer niet opgenomen had en ook nooit zong tijdens een optreden. Na het laatste nummer die avond ‘moest’ ze het nummer spelen terwijl ze dat nooit deed, het nummer was van haar in relatie tot die overleden vriend maar nog geen onderdeel van hun repertoire. Na onze korte ontmoeting nadien  was ze blij het gedaan te hebben en begreep ze waarom ze die ingeving kreeg om het juist op dát moment👆🏽, op dié avond, in dát zaaltje toch te zingen. Noem het intuïtie, noem het synchroniteit, noem het het waaien🌬 van Gods Geest, noem het een klein wonder, noem het magie, elke beschrijving doet het tekort maar het gebeurde en zo gebeurde het zoals het bedoeld was voor ons op die avond👌🏻.

Over ‘the calling light in the distance’ nu even geen verdere tekst meer, velen van jullie weten uit voorgaande blogs al heel goed hoe dat 1-op-1 aansluit bij mijn wijze van leven in dit lichaam dat ziek is zonder mijn ‘zijn’ ooit ziek te kunnen maken. Het nummer verhaalt ook over ‘this broken body’ en over ‘scars😖’. Een paar woorden daarover zodat je weet waar ik op dat punt aanbeland ben. Ik lever elke paar dagen kleine stapjes of soms grote stappen in. Van veel buiten komen ga ik naar zo af en toe buiten komen wat gevolgd gaat worden door veel van mijn kamer af zijn naar veel op mijn kamer zijn naar nog veel uit bed🛌 naar meestal in bed eindigend naar veel in mijn lichaam zijn naar het geven van een hand aan het licht🤝 om daarmee this broken body achter me te laten. De ‘scars’ bestaan uit steeds meer vermoeidheid, enorm aankomen als ‘bij’werking van de medicatie💊, een huid die steeds verder  indroogt en scheuren en gaten😢 begint te vertonen. Er zijn steeds meer momenten van extreme vermoeidheid en dus van slapen. Wow; dat klinkt heftig Edwin en dat is het soms, heel even, ook wel. Maar tegelijk is dit kruis✝️ op deze wijze goed te dragen, het doet fysiek maar beperkt pijn en op de mentale pijn van het stapje voor stapje inleveren heb ik zodanig invloed dat het soms met een traan😢, soms met een glimlach🤗, vaak met hulp van m’n lief💞 of een vriend en net zo vaak met behulp van de nog steeds goed smakende espresso☕️ en chocolade, goed te dragen is en ik heb het rotsvaste (of eigenwijze) vertrouwen en overtuiging dat ik op die wijze nog een heel stuk achteruit kan lopen met datzelfde vertrouwen, diezelfde hoop en datzelfde geloof in de Vrede die ik hoor in dat Licht🕯 dat me vanuit die niet meer zo verre verte zachtjes doch steeds luider o zo liefdevol naar Huis roept……😇.

Geplaatst in Brainstorm | Tags: , , , , , | 4 reacties