Heb je even?

Beste kanker, heb je even? Ik wil graag eens met je praten. Toen we elkaar in oktober 2013 leerden kennen dacht niemand dat we het lang zouden uithouden samen😳. Ze gaven ons hooguit anderhalf jaar, langer zouden we het niet redden met elkaar😱. En kijk ons nu eens, we zijn samen al zo’n 4,5 jaar verder💪🏻. Ik heb het best vaak over je met m’n vrienden, geliefden💗, familie en vele anderen in een gesprek, via een blog, een mailwisseling of snoetboek. Er knaagt echter iets, al een tijdje, ik heb het dan wel veel óver je maar praat eigenlijk nooit ‘mét’ je🤔. Ik wil dat wel graag, eens met je praten, me in je verdiepen en echt oprecht aandacht aan je geven zonder dat het alleen maar gaat over het effect dat je hebt op dit lichaam waarin ik nu bijna 45 jaar woon en jij ook een plekje gevonden hebt. Toen je voor het eerst binnenkwam in dit aangename huisje heb ik je er hardhandig😢 uitgezet. Zo hardhandig dat ik dit huisje ook flink beschadigd heb, de littekens😰 zijn daarvan het meest onschuldige maar wel meest zichtbare bewijs.

Echt praten hebben we nooit gedaan. Je bent hier en ik heb ten diepste geen idee waarom. Samen gaan we het niet redden in dit huisje maar zoals in elke goede relatie, is een goed begrip van en over elkaar, de basis voor een gezonde en duurzame vorm van samenleven maar we zitten nu op een route die leidt naar het sterven😖 van dit lichaam waarmee voor jou je bestaansgrond wegvalt. Voor dat wat ik ten diepste bén is dat anders. Mijn bestaan als ‘mens’ is een samengaan van dit lichaam en dat, noem het ‘grace’, van waaruit ik voortkom, nooit van afgescheiden ben geweest en straks weer, los van dit dan gestorven lichaam, in terugkeer zoals een golf nooit afgescheiden is van de zee en er weer in terugkeert als het tijd is om op te houden ‘golf’ te zijn. Ik zou me daar triomfantelijk over kunnen voelen, het als gerechtigheid kunnen zien of als een kleuter m’n tong uit kunnen steken en ‘lekker puh🖕🏼’ naar je kunnen roepen maar dat wil ik niet, zo voelt het niet en dat doe ik dus ook niet. Liever wil ik met je praten, je begrijpen, van je leren en zo samen een weg vinden waarin we beiden voort kunnen op het pad dat bij ons past.

Met je praten…..ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen, ik loop dan tegen mijn eigen onvermogen😤 aan om echt contact👥 met je te maken. Ik herken de vele projecties van anderen die je over je heen krijgt. Mensen vinden je ‘vreselijk’, vinden je ‘erg’, ‘verschrikkelijk’ en zo nog veel meer labels die niet zozeer over jou gaan maar vooral over hun eigen diepste angsten, trauma’s of onzekerheden. Ik ben blij en dankbaar🙏🏾 dat ik het herken als die woorden over jou geschreven of gesproken worden en dat ik ze ook zelf herkende als ze, zeker in het begin van onze relatie, in mijn gedachten opkwamen. Dit inzicht maakt dat ik je niet vol laat plakken met mijn eigen of andermans labels en mijn blik op jou daardoor niet vertroebeld wordt. Dit maakt echter nog niet dat ik je volledig scherp kan zien👀, je nog niet kraakhelder versta👂🏾. Je wilt me wellicht van alles laten zien, iets vertellen maar ik zie je (nog) niet scherp genoeg en luister wel maar versta je (nog) niet.

‘Geloof’ is een woord dat als het geladen is met intentie, kracht en overtuiging het vermogen heeft zich in dit leven te manifesteren. Dik vier jaar geleden vertelde iemand in een witte jas me dat ik ongeneselijk ziek was en een half jaar geleden vertelde weer iemand in een witte jas me dat ik terminal ziek was en ik geloof(de) dat. Zo’n boodschap, die woorden, zijn zomaar ‘waar’ als ze tegen je uitgesproken worden, je gaat er zomaar in geloven🤔. Ik zou net zo goed kunnen geloven dat dit goed verzorgde lichaam met dit state-of-the-art immuunsysteem💪🏽 heel goed in staat is voor zichzelf te zorgen en het verder leven van dit lichaam mogelijk te maken zoals het elke dag doet door allerlei bedreigingen ingenieus onschadelijk te maken.

Maar beste kanker, voor dat laatste stukje, voor dat ‘geloven in’ heb ik het nodig je te begrijpen, dat wat je me te leren hebt te verstaan en diep vanbinnen tot me te nemen. Het lukt me (nog) niet maar ik ben wel bereid om stil te zijn en langzaam, zachtjes en geduldig naar je te luisteren en je op die manier daadwerkelijk te verstaan en wie weet dat we dan pas, na al die jaren, voor het eerst echt kennis kunnen maken met elkaar.

Of ik je nou wel ga verstaan of niet, ik wil je graag wat zeggen, iets meegeven🎁, iets ‘schoonmaken’ tussen ons. Wie weet sterft✝ dit lichaam de komende dagen of weken en als dat zo is zullen mensen zeggen ’hij is gestorven aan kanker’ en ze zullen weer van alles van je vinden, allerlei labels op je plakken die niet van jou zijn en ook zeker niet van mij zijn. Wat ik je wil schenken zijn twee woorden, het eerste woord, dat me dierbaar is, is een woord, dat ontspringt uit dat wat ik ten diepste ben, dat van waaruit ik dit leven leef, dat soms aangeduid wordt als God, als ‘de Liefde💟’ of als ‘Genade’ en mij straks, na het sterven van dit lichaam, weer tot zich neemt zonder dat ik er ooit echt afgescheiden van ben geweest🙏🏾. Dit eerste woord dat ik je wil schenken is ‘vergeving’. Ik ‘vergeef’ je ten diepste jou aanwezigheid in mijn leven en het effect dat je hebt op het lichaam waarin ik leef en de veel kortere tijd dan gedacht en gehoopt die ik door jou aanwezigheid met dit lichaam hier op deze aarde leven kan.

Het tweede woord dat daar bij hoort is ‘dankbaarheid’. Ik vergeef je niet alleen, je hebt mijn vergeving ten diepste niet eens nodig, juist ik🤔 heb het vooral nodig jou te vergeven om iets ‘schoon’ te maken tussen ons. Ik bedank je voor alles wat je me gebracht hebt. Je hebt een beter mens van me gemaakt👌🏼. Je hebt ervoor gezorgd dat ik op een heel andere wijze dan als voorheen , op een veel betekenisvollere wijze, invulling heb mogen geven aan dat voor mij zo belangrijke woord ‘dienstbaarheid’. Ik ben dankzij jou een blog gaan schrijven en heb daarmee iets toe mogen voegen aan de levens van vele mensen om mij heen. Ik heb mogen ervaren dat ik vele mensen via dat blog aan heb mogen raken op een niveau dat qua intimiteit, warmte, liefde, echtheid, niet in de buurt komt van hoe ik voor jou komst mensen nabij kon en mocht zijn. Dank je wel🙏🏾 dus voor al wat je mij, en daarmee al die mensen die ik via jou heb mogen aanraken, hebt gegeven en ik wens het je toe dat je verschoont blijft van al die labels die je ongewild opgeplakt krijgt en je op die manier, ook als dit lichaam en daarmee mijn blog straks niet meer is, betekenis kunt blijven geven aan al die mensen die op welke wijze dan ook in hun leven met jou te maken krijgen.

Ik vroeg je ‘heb je even?’, wilde even met je praten. Ik ben blij dat je even tijd had en dat we in gesprek zijn geraakt. Ik vind het prettig zo met je te praten en zal m’n best doen niet alleen aan jou te vragen of je ‘even hebt’ maar ook zelf tijd voor je te maken en goed naar je te luisteren en je ten diepste proberen te verstaan. Nogmaals dank, tot de volgende keer👋🏾, ik zie er naar uit.

pax et Bonum, Edwin

Advertenties
Geplaatst in Brainstorm | 7 reacties

About a calling light in the distance which is calling me home.

Afgelopen week openbaarde de magie🕯 van het leven zich op een wel heel bijzonder wijze. Een ingeving van mij lief💑 bracht me ertoe het aan te durven met een goede vriend🤝 naar een klein intiem blues-optreden🎙 van Elles Bailey te gaan.  De hele setting aldaar sloot naadloos aan bij wat ik nog aankan, de zaal was slechts halfvol, het geluid niet te hard, de belichting rustig en de blues zoals de blues hoort te zijn; warm💞, rouw, beminnend en meeslepend. En toen gebeurde het. Het optreden was klaar, de toegift🎤 gespeeld en publiek en band hadden een mooie avond achter de rug. Toen kwam Elles toch nog met een laatste nummer dat ‘nog gespeeld moest worden’. Het nummer ging over een overleden vriend die haar vertelde over zijn aanstaand sterven😟 en toen ze begon te zingen hoorde ik de tekst met mijn oren👂 maar verstond het en hoorde het op een heel ander niveau diep in dat stukje van mijn hart❤️ dat net als bij jou altijd puur en onbezoedeld is geweest en gebleven. Warme tranen vloeiden zachtjes vanuit m’n ogen omlaag toen ik haar de woorden hoorde zingen die me zo eigen zijn, zo van mijzelf zijn en zo resoneren met hoe ik omga met the comming passing. Ze zong de woorden die haar vriend haar vertelde; ‘There is a light✨ in the distance and it’s calling me home’, ‘I’m not afraid this broken body soon is better of on it’s own’ & ‘ These scars tell the tail but not the whole story, about moment of pain but not about this lifetime of glory🙏🏻’. Stel je hierbij het warme ritme van de Blues en een mooie vrouwenstem voor. Na het nummer was het optreden klaar en ik bleef zitten op mijn barkruk in de zaal want het er was nog ‘iets’ te doen wat zich al snel voordeed. Elles, de zangeres kwam de zaal in en ik schoot haar aan met een paar korte woorden en een welgemeend dankjewel voor dit hele bijzondere moment waarmee ze een dying man and his best friend a very special night’ had bezorgd. En ja, weer vloeiden en tranen uit een viertal ogen en volgde er een warme knuffel tussen Elles en mijzelf. En toen; the amazing story continues……👉🏾; de volgende ochtend ben ik gaan zoeken naar het nummer en de songtekst maar het bleek onvindbaar op het wwweb. Via haar website heb ik haar een bericht✍🏾 gestuurd met de vraag naar het nummer en de lyrics. Het snelle antwoord was net zo verbazingwekkend als dat het nummer de avond ervoor was. Ze mailde me dat ze het nummer niet opgenomen had en ook nooit zong tijdens een optreden. Na het laatste nummer die avond ‘moest’ ze het nummer spelen terwijl ze dat nooit deed, het nummer was van haar in relatie tot die overleden vriend maar nog geen onderdeel van hun repertoire. Na onze korte ontmoeting nadien  was ze blij het gedaan te hebben en begreep ze waarom ze die ingeving kreeg om het juist op dát moment👆🏽, op dié avond, in dát zaaltje toch te zingen. Noem het intuïtie, noem het synchroniteit, noem het het waaien🌬 van Gods Geest, noem het een klein wonder, noem het magie, elke beschrijving doet het tekort maar het gebeurde en zo gebeurde het zoals het bedoeld was voor ons op die avond👌🏻.

Over ‘the calling light in the distance’ nu even geen verdere tekst meer, velen van jullie weten uit voorgaande blogs al heel goed hoe dat 1-op-1 aansluit bij mijn wijze van leven in dit lichaam dat ziek is zonder mijn ‘zijn’ ooit ziek te kunnen maken. Het nummer verhaalt ook over ‘this broken body’ en over ‘scars😖’. Een paar woorden daarover zodat je weet waar ik op dat punt aanbeland ben. Ik lever elke paar dagen kleine stapjes of soms grote stappen in. Van veel buiten komen ga ik naar zo af en toe buiten komen wat gevolgd gaat worden door veel van mijn kamer af zijn naar veel op mijn kamer zijn naar nog veel uit bed🛌 naar meestal in bed eindigend naar veel in mijn lichaam zijn naar het geven van een hand aan het licht🤝 om daarmee this broken body achter me te laten. De ‘scars’ bestaan uit steeds meer vermoeidheid, enorm aankomen als ‘bij’werking van de medicatie💊, een huid die steeds verder  indroogt en scheuren en gaten😢 begint te vertonen. Er zijn steeds meer momenten van extreme vermoeidheid en dus van slapen. Wow; dat klinkt heftig Edwin en dat is het soms, heel even, ook wel. Maar tegelijk is dit kruis✝️ op deze wijze goed te dragen, het doet fysiek maar beperkt pijn en op de mentale pijn van het stapje voor stapje inleveren heb ik zodanig invloed dat het soms met een traan😢, soms met een glimlach🤗, vaak met hulp van m’n lief💞 of een vriend en net zo vaak met behulp van de nog steeds goed smakende espresso☕️ en chocolade, goed te dragen is en ik heb het rotsvaste (of eigenwijze) vertrouwen en overtuiging dat ik op die wijze nog een heel stuk achteruit kan lopen met datzelfde vertrouwen, diezelfde hoop en datzelfde geloof in de Vrede die ik hoor in dat Licht🕯 dat me vanuit die niet meer zo verre verte zachtjes doch steeds luider o zo liefdevol naar Huis roept……😇.

Geplaatst in Brainstorm | Tags: , , , , , | 4 reacties

Tja, daar ‘lig’ je dan…..

Dankbaar

Het is woensdag de 21e, vorige week woensdag werd ik voor het eerst wakker🛌 in het hospice dus tijd om een kort stukje te schrijven over hoe ik deze week ervaren heb.

Het leven in het hospice blijkt alles te zijn wat ik er van verwacht & gehoopt had. Het is raar, soms ingewikkeld😖, rustgevend😄, ontspannend, soms verwarrend, inspirerend en nog zoveel meer en dat elkaar opvolgend, afwisselend en elkaar aanvullend.

In de spreektaal ‘lig’ je in een hospice en hoewel dat ’s-nachts wel zo is, is dat de rest van de dag (nog) niet zover. Ik mag en kan hier zijn zoals ik ben en ben zo vrij als mijn fysieke staat dat nu nog toestaat. Ik ben nog steeds in staat veel te bewegen (lopen& 🚴🏻‍♂️fietsen) en doe dat dan ook volop en dan natuurlijk vooral in het eerste en laatste uurtje zon🌞 van de dag om lekker te sungzazen🌝 en wat liet de zon zich de afgelopen week prachtig zien zeg! Wat een genot❣️. Ook heb ik de ruimte om er op uit te gaan met m’n gezin👪 vrienden of familie en dat heb ik de afgelopen week dan ook een paar keer lekker gedaan. Afgelopen weekeind als gezinnetje lekker in het zonnetje in onze achtertuin in Kattendijke gezeten om daarna te genieten van home-made-pannenkoeken uit eigen keuken😋.

Deze aangename combinatie van de zorg van het hospice, de veiligheid die dat met zich meebrengt voor zowel mijn gezin als voor mij, de vrijheid om te bijven doen wat ik nu nog kan, maken dat het in zowel hart als hoofd💞 goed is en goed voelt om hier te ‘zijn’ en dat we ondanks dat het ook soms ingewikkeld is, overtuigd zijn dat de keuze die we gemaakt hebben de juiste is.

Wat daarbij zeker helpt, wat enorm helpt, is de fantastische wijze waarop vele mensen om ons heen een flink handje helpen met het ons ‘goed voelen’ bij deze stappen die we nu zetten in ons leven. Dat doen jullie op zo’n fijne, warme💝, betrokken, soms creatieve en dan weer verassende manier dat we woorden tekort komen om onze gevoelens daarover weer te geven. Het zijn de kaartjes💌, de bloemen💐 die niet alleen bij mij bezorgd worden maar nog véél belangrijker, óók zomaar thuis bij Lidewij omdat een paar lieve mensen zich bedachten dat zij na het dat ritje naar het hospice om mij daarheen te brengen, alleen naar huis reed en alleen thuis kwam, was is dat klaarstaande bosje bloemen🌷 zijn gewicht dan ineens vele malen in goud waard zeg❣️.

In  mijn pubertijd had ik door de vele scoutingkampen🏕 door de noordelijke provincies heen altijd wel een penvriendinnetje waardoor de postbode📫 een belangrijke figuur in mijn leven werd en ook gedurende mijn uitzending naar Bosnië was het wachten op kaartjes en 📦pakjes van de postbode om zo weer vanuit een connectie met thuis verder te kunnen. En ook nu weer begint na de lunch het wachten op de postbode die om te kijken of er weer iets liefs, leuks, aardigs, geks, onverwachts of lekkers (yep, mijn lokale biodealer is zelfs al lekkers😋 komen brengen💪🏾) bij de post zit. Voor iedereen die weet dat dit over jou gaat een ontzettend welgemeend 🙏🏻dank je wel🙏🏻❗️ rechtstreeks vanuit het hart van ons 💕beiden.

Nu hopen en bidden🙏🏻 dat er nog vele dagen en weken mogen volgen in deze fysieke en mentale gesteldheid en dat we deze laatste fase van moment tot moment, van nu tot nu, mogen blijven beleven in een gesteldheid die de warmte in zich heeft zoals deze nu tot ons komt. Daarmee is het niet altijd makkelijk maar wel in zowel hoofd als hart in balans☯️ en als die balans even zoek is dan blijkt er ineens zoveel moois en warms om ons heen te zijn dat die balans☯️ dan ook weer snel terug brengt, nogmaals dank voor jou🤝 bijdrage daarin❣️.

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid. (antwoorden komt er vaak niet van bij gebrek aan een toetsenbord op de ipad, maar laat dat je niet weerhouden, ik lees en doorvoel je reactie met zowel ogen😳 als hart❣️

🖖 Live long and prosper 🖖

Geplaatst in Brainstorm | 5 reacties

En toen ging de telefoon….

Sinds mijn vorige blog wachten we op ‘dat’ telefoontje van het hospice en vandaag ging de telefoon met dat toch wel ‘rare’ bericht; we hebben een plekje voor u meneer Van Dijk….🙏🏻. Dankbaarheid, schik, opluchting, spannend, benieuwd en nog zoveel meer emoties schieten door mijn lijf en dat van m’n lief 💕 en wisselen elkaar in rap tempo af 🤨. Dankbaar dat deze vorm van tedere zorg rondom het levenseinde beschikbaar is in dit land, schrik omdat het nu echt zover is om deze laatste fysieke verhuizing te gaan maken, opluchting dat het wachten op dat belletje📱 voorbij is, schrik omdat dit belletje betekend dat iemand anders zojuist gestorven is, benieuwd naar hoe mijn laatste weken of wellicht zelf maanden er daar uit gaan zien.

Al weken heb ik mijn ‘inpaklijst’📦 klaarstaan en nu is het dus spullen pakken om het laatste stukje van deze levensreis zo aangenaam als mogelijk van start te gaan. En ja, daar hoort van alles bij dat nu nog past bij mijn relatief goede lichamelijke gesteldheid en van alles wat straks als het wat minder gaat comfort, troost, rust en vrede brengt. Een koffer vol spullen waar ik van moet glimlachen staat klaar en daarin zie ik een paar goede boeken, kaartjes en postzegels om mensen te kunnen toesturen, een kruisbeeldje en een door m’n lief 💝 zelf geschilderd maria-icoon, uiteraard de StarTrek-encyclopedia, een grote theemok en m’n lievelingespressokopjes (en já, de machine gaat óók mee💪🏾), wat lekkers😋 en nog een hele hoop prullaria😉.

Hoe ziet dat er nou uit de komende tijd? Niemand die het weet en ik laat het over aan het ‘Uw wil geschiede’ en heb daar mijn Vrede in gevonden. De tumor zal blijven groeien en zijn werk doen op een manier die niet te voorspellen is. Het kan over een uur een fataal insult genereren of nog weken of zelfs maanden doorpruttelen zonder dit lichaam zijn laatste krachten te ontnemen. De artsen kunnen er niks zinnigs over zeggen en dat is daarmee een grote les in ‘accepting the Now’, een les die ik me met overgave ter harte neem en voluit tracht (en vaak ook weet) te omarmen❣️.

Zolang als het lichamelijk goed blijft gaan💪🏾, heb ik vanuit het hospice de ruimte mijn leven te leven zoals het bij me past met daarin ruimte voor rust, ontspanning, buiten🌳 zijn, er op uit gaan, te kerke gaan, bezoek ontvangen, op bezoek gaan en zoveel meer wat dit aangename leven zo aangenaam maakt.

Mijn nieuwe correspondentieadres is vanaf heden dan ook:

Hospice Het Clarahofje

T.a.v. Edwin van Dijk

’s Heer-Hendrikskinderendijk 100

4461 EC Goes

(en já, dit is zeer zeker een hint, ik ben dól op 📩post en veer nog steeds op als een blij kind als de brievenbus📫 klettert en de postbode weer eens wat 🏷leuks, grappigs, warms, moois of liefs op een kaartje📨 door de bus gooit🤩

Mailen kan naar hoiedwin@me.com

Aandachtspuntje: ik gebruik daar een iPad en lange lappen tekst typen zonder toetsenbord kost veel tijd dus, reken dus niet op een al te snel of al te lang antwoord…🤔

En bezoek🤝 Edwin, hoe zit het daarmee? Uiteraard, ook dat kan gewoon, graag zelfs zolang ik het nog kan. Ik ben voorlopig nog steeds een grote jongen die redelijk goed in staat is mijn grenzen🚧 aan te geven en als je belt of mailt geef ik aan of het wel of niet uitkomt. Als je er bent, weet dan dat ik eerlijk naar je zal zijn en aan zal geven hoe lang het me lukt en je vriendelijk zal vragen naar huis te gaan als het me te veel vergt én je zal vragen nog even te blijven👐🏼 als dat goed voor me is.  Bezoek kan in het hospice zelf of we gaan er even op uit🌻 en dat zien we wel als het moment daar is. Voel je vrij de vraag te stellen, voel je net zo vrij dat niet te doen als het ingewikkeld voor je is en weet dat ik respect heb voor beiden❣️.

Goed, nu op naar de koffers, een berg over elkaar heen rollende emoties, morgen ‘landen in het hospice’ en dan vast weer tijd, zin en energie om jullie mee op reis te nemen in het stukje van mijn leven dat ik daar mag vieren👋.

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid.

🖖 Live long and prosper 🖖

Edwin

Geplaatst in Brainstorm | 13 reacties