Clarity

Clarity.jpg

Hoe meer ik afval hoe grover ze lijken te worden; woorden. Ze zijn met al hun tekortkomingen mijn voertuig om uitdrukking te geven aan dat wat van binnen leeft, borrelt, groeit, verdort en bloeit. Maar met het afvallen lijken ze meer en meer hun schoonheid te verliezen en steeds meer tekort te schieten omdat ze zo grof zijn, te grof om uit te drukken wat ik met je wil delen. En dan toch die woorden? Met een blik in je ogen kan ik je zoveel meer zeggen en vertel je mij zoveel meer dan dat 1.000×1.000 woorden dat ooit zouden kunnen doen. Maar dan toch die woorden om uitdrukking te geven aan dat borrelen, pruttelen, groeien, verdorren en bloeien totdat ik je in je ogen mag kijken om het nu verwoordde zoveel mooier woordeloos aan je over te brengen.

Afvallen Edwin? Ja, afvallen. Elke dag val ik een beetje af, elke dag verlies ik in mijn ‘ik’ een beetje gewicht. Elke dag wordt mijn ‘ik’ een beetje lichter. Wat valt er af en wat wordt lichter? Wat er afvalt is niet mijn fysieke lichaam, dat voedt zich nog steeds op een gezonde wijze en lijkt daarmee goed in balans te blijven. Wat afvalt is de balast die dat wat ik ‘ik’ noem(de?) mijn leven lang op zich genomen heeft in de vorm van vooroordelen, meningen, overtuigingen en nog zo veel meer dat beetje bij beetje mijn ‘ik’ gevormd heeft en mij daarmee in figuurlijke zin ‘gewicht’ gegeven heeft.

Nu van dat alles heel langzaam steeds meer stukjes wegvallen, valt er steeds meer van mij af dat dit ‘ik’ gewicht gaf. Met alles wat op dat vlak wegvalt ontstaat er ruimte voor het licht dat in ieder van ons leeft en doorheen alle verzwaringen altijd haar weg naar buiten blijft zoeken, soms als een héél klein kaarsje in een mistige nacht en de andere keer weer als een plotseling heldere kaars die een donkere kamer doet oplichten. Met het oplichten van dat lichtje wordt de duisternis ‘dunner’ en begin ik heel voorzichtig datgene te voelen waar mijn gevoel nooit bij kon komen, begin ik te zien waar ik nog niet kon zien en te horen waar ik voorheen wel luisterde maar niet echt hoorde wat gehoord kon worden. Dit alles maakt dat ik jou en mijn tranen of het huilen ‘heerlijk’ kan noemen omdat ik haar oorsprong zijnde ‘de liefde’ meer en meer herken en er dus dankbaar voor kan zijn en het leven voluit in het ‘nu’ weet te leven omdat ook zij haar oorsprong vind in de liefde en er naar mijn vaste overtuiging ook weer in opgaat als dit lichaam dat ik nu nog ‘ik’ noem, straks uiteenvalt waarop mijn diepste wezen zich mag gaan vereenzelvigen met het licht waarvan het nooit echt gescheiden is geweest.

Pax et Bonum, Vrede en alle Goeds, ik wens het jou en de jouwen vanuit die liefde toe en velen wensen het mij en de mijnen toe. Met het afvallen wordt zichtbaar dat die ‘Vrede’, dat ‘alle Go(e)ds’ er nooit niét is geweest, het is er al, hier en nu, deels verduistert of vergeten maar nooit weg en dat ziende, gelovende, soms zelfs al kraakhelder wetende, blijf ik het je toewensen wetende dat je mij er niet voor nodig hebt, we zijn het al, samen als één op dat plekje in jou en mij van waaruit we geboren worden en waarin we ook weer vredig zullen sterven.

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid.

🖖 Live long and prosper 🖖

Edwin

Advertenties
Geplaatst in Brainstorm | 20 reacties

Heuveltje af

bergaf.jpg

Met de verhuizing naar het fijne Kattendijke al weer twee weken geleden, beseffen we ons hoe goed we het getroffen hebben op ons nieuwe stekkie🏡 hier in deze mooie omgeving. Dat besef wordt de laatste dagen des te groter omdat de volgende verhuizing die ik zonder mijn dierbaren moet gaan nu toch rustig aan meer en meer in beeld begint te komen😳… Het gaat heel rustig ‘heuveltje af’😢. We merkten het de afgelopen week aan de toenemende vermoeidheid en vanaf gisteren helaas ook aan neurologische verschijnselen; plots opkomende misselijkheid en nare hoofdpijn in het tumorgebied. Hoe hard dat ‘heuveltje af’ nu gaat is uiteraard onduidelijk maar sinds het slechte nieuws van begin januari van de regressie begint het nu voor het eerst echt voel- en zichtbaar te worden.

En dan? Dan is er zoveel❣️ Zoveel tegelijk, zoveel wat tegenstrijdig is maar zich toch tegelijkertijd manifesteert. Verdriet en pijn terwijl er tegelijkertijd warmte, dankbaarheid en genegenheid is. Hoop op toch nog………….en tegelijk het beseffen van niet meer……… Een optimistische eigenwijzigheid om lekker puh😛 nog niet dood te willen gaan en het verdrietige besef dat deze beker mij toch echt niet nog een keer voorbij zal gaan🤔.

Hoe het ook zij, ik heb al vele woorden gevonden en gegeven aan dat we ons overkomt en ik straks ga ondergaan maar de woorden komen minder vlot en lijken zich te voegen naar dat wat onvermijdelijk komen gaat, nu nog niet is, maar stukje bij beetje als een warme 🌬bries in vroege 🌷lente of een eerste ❄️sneeuwvlok in de late 🍁herfst er zo onverwachts snel kan zijn terwijl je tegelijkertijd weet dat het onvermijdelijk komt, alleen weet je niet precies wanneer.

Goed, meer is er nu niet behalve de vraag om, en het vertrouwen in, jou nabijheid in het lezen van dit stukje tekst, wellicht je betrokkenheid door een aanraking, een kaarsje in een ⛪️kerk, een gezamenlijke lach😂, een verborgen traan of een hartstochtelijk samen gehuilde 😭traan. Hoe het ook zij, mijn opgave zit in het vredig aanvaarding van dát wat komt op de tijd dát het komt op de wijze waarop het komt. Ik heb overeenkomstig mijn werk🚒 binnen het domein van de ‘vakbekwaamheid’ de afgelopen jaren al flink mogen (lees: moeten) oefenen en nu komt stap voor stap de tijd om te gaan ervaren of ik er echt zo klaar voor ben als ik hoop, bid🙏🏻 en denk te zijn. En dan nu voor jou, de jouwen en ook voor mij en de mijnen een diepgevoeld Pax et Bonum🙏🏻

En mocht je twijfelen over ‘zal ik nog eens langskomen☕️ maar zou hij dat wel willen/aankunnen?🤔’; ik ben al een hele grote jongen geworden💪🏾 en ben heel goed in staat om aan te geven of ik iets aankan of juist niet dus mailbel / app gerust, ik zal hierover eerlijk naar je zijn en als de omstandigheden er toch niet naar zijn een gemaakte 🤝afspraak afbellen, liever dat dan helemaal geen afspraak👆🏽

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid.

🖖 Live long and prosper 🖖

Edwin

Geplaatst in Brainstorm | 34 reacties

Last Dance

‘Zal ik je vertellen over het aanstaand sterven van dit lichaam? Nee, misschien moet ik dat niet doen, je zou er misschien van moeten huilen.’ Woorden van mij die afgelopen maandag online stonden op de website van ‘Vereeuwigd’ en dinsdag te lezen waren in het dagblad Trouw.

Vandaag waren we bij de oncoloog en en de neuroloog voor de uitslag van de MRI om te kijken of de chemotherapie van de afgelopen maanden effect heeft gehad. Hij vertelde mij helaas wél over het aanstaand stervan van dit lichaam, en ja, Lidewij & ik hebben er vreselijk van moeten huilen. Brullen en schokkend janken totdat de tranen branden op je wangen en ze schraal worden. Niet dat we hier geen rekening mee gehouden hadden maar dat ‘rekening houden’ doe je met je verstand en janken doe je met je gevoel vanuit je tenen. ‘Brace for impact’ werk in dit soort situaties niet, het komt onverdoofd binnen en dat doet dan pijn, echt pijn.

En toch…. (hoezo ‘En toch’ Edwin?) Ja toch, toch is die pijn, die tranen, dat brullen een uiting van liefde, liefde voor het leven, liefde voor mijn liefdevol gezin en liefde voor de weg die we ingeslagen zijn naar onze nieuwe stek ik Kattendijke.

Die zoute tranen gaan niet eens (meer) zozeer over het doodgaan maar wel over het Myrddin een vader gunnen, Lidewij een levenspartner en mijzelf het geluk dat ik in dit aangename leven gevonden heb. Dat alles gaat ergens de komende maanden in zijn huidige vorm wegvallen als dit lichaam, dat ik nu nog ‘ik’ noem, sterft en mijn diepste wezen een andere reis gaat maken. Een reis waarvan ik binnen mijn geloof richtingaanwijzers vind en waarin ik me ga laten verrassen door wat komen gaat. Een reis die ik vol vertrouwen aanga maar waarvoor ik liever mijn koffers een paar jaar later pas had willen pakken.

Maanden? Schreef ik maanden? Ja, 3 tot 6 maanden en geen zinvolle behandelingen meer in het vooruitzicht. Ik had het woord ‘uitbehandeld’ graag gehoord in de context van ‘geen verdere behandeling meer nodig, de chemo heeft z’n werk gedaan’ maar helaas, het is nu de andere kant van die lastige medaille die kanker heet.

En nu? Nu op weg naar de verhuizing naar onze droom in Kattendijke over twee weken en daarna als in een ‘last dance’ rustig aan op weg naar een verhuizing uit dit lichaam die ik vanuit dit aardse leven alleen moet gaan, maar me gedragen, begeleid en geliefd mag weten door dat waar we alleen uit voortkomen en waar ik met goede moed en vol vertrouwen naar terug zal keren.

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid.

🖖 Live long and prosper 🖖

EdwinLast Dance

Geplaatst in Brainstorm | 28 reacties

Een krat bier

Je kent ze wel; die dagen waarop het nét even iéts te gezellig wordt🙄. Je vrienden komen zo halverwege de middag langs en in alle gezelligheid sla je je eerste biertjes achterover☺️. Tegen het avondeten laat je een vracht pizza’s🍕 bezorgen en met nog een paar biertjes🍻 zit je zo ongeveer op driekwart van het krat😋. De avond vordert, het krat nadert z’n einde en het wordt hoog tijd naar de kroeg te gaan waar die geweldige band🎙 komt spelen. De avond gaat in alle gezelligheid en de welwillende medewerking van de locale shoarmaboer🌮 over in de nacht en het 2e krat bier nadert z’n einde😓 . Tegen het ochtendgloren🌅 kruip je op bed met het vaste voornemen ergens ver in de middag wakker te worden maar het loopt nét even anders. Na een dik uur staat een groep andere vrienden aan je bed😖, sleuren je eruit en herinneren je er in niet mis te verstane woorden aan dat ‘we’ haast hebben omdat ‘we’ op tijd bij de start van de marathon moeten zijn😱. Je protesteert luid maar er is geen ontkomen aan, die marathon móét gelopen worden en plotseling herinner je je dat het een ‘marathon-vierdaagse😱’is en je tot overmaat van ramp vanavond nóg een keer een avond met dezelfde 🍻vrienden als gisteravond hebt afgesproken want ja, er is wéér een steengoede band in de stad😒. En daar ga je dan, met in elk been een krat bier op weg naar de eindstreep met de wetenschap dat er morgen weer een dag is, weer zo’n zelfde dag🙄 waarin het én loodzwaar is én je samen met je vrienden😮 bent.

De moraal van dit verhaal? Die is er niet eigenlijk niet😳 behalve dan dat het zonde is van al dat lekkere bier🍻 om het te vermengen met thuisbezorpizza😩 en ik je verwijs naar de disclaimer bij dit blog waarin in uitermate ingewikkelde juridische taal de boodschap staat: ‘don’t try this at home’🤣 .

Vandaag is 4e dag van m’n eerste 💊chemoweek die 5 dagen duurt en daarna nog 5 keer met tussenpozen van 3 weken terugkomt. Het doet allemaal geen pijn💪🏾, ik hang niet boven te pot en weet me er aardig doorheen te slepen👊🏼. Slepen Edwin? Niet dansen🤔? Nee, het is nu echt ‘slepen’ en het voelt qua energieniveau zoals ik het hierboven al verhalend heb neergezet😸. Het is op dat vlak loodzwaar terwijl het op mentaal vlak ook pittig is maar weer niet zodanig dat alles ophoud, ik lees nog lekker een stripboek, sjouw een rondje door de buurt, eet lekker en geniet van een goede ☕️espresso terwijl ik me omringd weet door mijn lieve engel💑, zoon💕 en een hoop betrokken mensen👍. Kortom; goed te doen maar fysiek loodzwaar en als het mij genezing brengt zal ik achteraf zeggen; het was het me meer dan waard. Nu m’n 4e 💊dosis innemen, morgen de 5e & laatste en daarna 3 weken herstel🖖.

Mooie dag allemaal, pluk ‘m nu, straks komt later wel. Het ga jullie allen goed. Laat vooral een reactie achter op dit blog als je je hiertoe geroepen voelt, ik lees ze met veel plezier en dankbaarheid.

🖖 Live long and prosper 🖖

Edwin

Geplaatst in Brainstorm | 14 reacties